قانون «سلاما» ؛ جلوگاه رحیمانه عبادالرحمن سلوک قرآنی از سبقت تا امامت

«سلام» و صورت قیدی آن «سلاما» در قرآن کریم نه یک تحیت رایج، بلکه «قانونی عام» است که سازوکاری برای تولید، گسترش و تثبیت امنیت وجودی- ارتباطی در ساحت فردی و اجتماعی انسان فراهم می آورد. این پژوهش با اتکا بر این قانون و با روش «تحلیل کارکردی- استقرایی قوانین» و بهره گیری از «تحلیل شبکه ای معنا- کارکردی»، مدل پنج گانه سلوک قرآنی را شامل سابقون، مقربون، عبادالرحمن، امامت و سلام به عنوان مراحل تدریجی ظهور و فعلیت یابی قانون سلاما بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که کارکرد محوری قانون سلاما، یعنی ایجاد امنیت وجودی- ارتباطی، در همه این مراحل حضور دارد و به صورت یک فرآیند تکاملی از سبقت تا امامت عمل می کند و در نهایت در مرتبه «سلام» به عنوان افق نهایی قرب و تحقق زیست جهان رحمانی به کمال می رسد. بر این اساس، مسیر سلوکی قرآن در قالب مدل«سابقون← مقربون←عبادالرحمن←امامت← سلام» بازسازی می شود و آشکار می گردد که کنش دنیوی «سلاما» به ویژه در ساختار تکراری «سلاما سلاما» که از طریق کشش لب ها در آغاز واج «س»، گشودگی واکه کشیده «آ»، و رهایش نرم تنوین، الگوی بیومکانیکی آرامش، گشودگی و بی خصومت را تثبیت و پایدار می کند زیربنای تحقق اقلیم اخروی آرامش تام است و ساختار وجودی انسان و جامعه را در مدار پایدار رحمت، طهارت و امنیت استوار می سازد. بنابراین، سلاما از سطح کنش گفتاری به سطح ساختار وجودی انسان منتقل می شود.

کلیدواژه ها:

سلام ، «قانون سلاما» ، مقربون ، سابقون ، رحیم ، عبادالرحمن ، اماما.