سیمای عبادالرحمن در قرآن کریم: جلوه گاه «سلاما»

قرآن کریم در آیات ۶۳ تا ۷۵ سوره فرقان سیمای گروهی از بندگان خاص الهی را با عنوان «عبادالرحمن» ترسیم می کند. در میان ویژگی های متعدد این گروه، یکی از برجسته ترین ویژگی ها کنش زبانی «سلاما» در مواجهه با جاهلان است. این پژوهش با هدف تحلیل مفهومی و سیاقی واژه «سلاما» در آیه ۶۳ سوره فرقان و بررسی نقش آن در ساختار اخلاقی و ارتباطی عبادالرحمن انجام شده است. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل موضوعی آیات قرآن و بررسی منابع لغوی و تفسیری است. یافته های پژوهش نشان می دهد که «سلاما» در این آیه صرفا یک تحیت معمولی نیست، بلکه کنشی ارتباطی و اخلاقی است که کارکرد آن خنثی سازی تنش، ایجاد امنیت گفتاری و جلوگیری از گسترش جهل در روابط انسانی است. این واژه در ساختار نحوی منصوب آمده که نشان دهنده نوعی کنش فعال و اثرگذار است. همچنین ارتباط میان «سلاما» در این آیه و پاداش «تحیه و سلاما» در آیه ۷۵ نشان می دهد که این کنش اخلاقی در دنیا به عنوان بذر یک وضعیت وجودی در آخرت تلقی می شود. بر اساس نتایج این پژوهش، «سلاما» یکی از شاخص های اصلی اخلاق ارتباطی در زیست جهان عبادالرحمن است و می توان آن را به عنوان الگویی قرآنی برای مدیریت تنش و کاهش خشونت کلامی در روابط انسانی تفسیر کرد.

کلیدواژه ها:

عبادالرحمن ، سلاما ، جهل ، ارتباطات قرآنی