بازتعریف الگوی مدیریت زمان در پروژه های بلندمرتبه شهری ایران با تاکید بر هم افزایی راهبردی میان سیستم های مدولار پیش ساخته و ساختارهای قراردادی نوین اجرای طرح

پروژه های بلندمرتبه شهری در ایران به دلیل پیچیدگی های ساختاری، وابستگی های متعدد فعالیت ها، محدودیت های اجرایی و چالش های نهادی، همواره با تاخیرهای قابل توجه مواجه اند؛ تاخیرهایی که نشان می دهد الگوهای سنتی مدیریت زمان و ساختارهای قراردادی رایج پاسخگوی نیازهای این پروژه ها نیستند. پژوهش حاضر با هدف بازتعریف الگوی مدیریت زمان در این پروژه ها، به بررسی هم افزایی راهبردی میان سیستم های مدولار پیش ساخته و ساختارهای قراردادی نوین می پردازد. تحلیل های نظری و تجربی این مطالعه نشان می دهد که فناوری مدولار پیش ساخته، با امکان موازی سازی عملیات، انتقال ساخت به محیط کارخانه و کاهش عدم قطعیت، ظرفیت قابل توجهی برای کاهش زمان پروژه دارد؛ اما بهره گیری کامل از این ظرفیت تنها زمانی محقق می شود که در کنار آن، ساختارهای قراردادی مشارکتی مانند IPD به کار گرفته شود. این ساختارها با فراهم سازی بستر همکاری، هم ترازی منافع، تصمیم گیری مشترک و جریان آزاد اطلاعات، پیش نیاز نهادی و مدیریتی لازم برای یکپارچه سازی موفق سیستم مدولار را ایجاد می کنند. یافته های پژوهش بیانگر آن است که هر یک از این دو رویکرد مدولار و قراردادهای نوین به تنهایی اثربخشی محدودی در بهبود زمان دارند، اما ترکیب آن ها یک هم افزایی موثر ایجاد می کند که می تواند منجر به دگرگونی الگوی مدیریت زمان در پروژه های بلندمرتبه شهری ایران شود. در نتیجه، این پژوهش الگویی جدید معرفی می کند که بر مبنای تحول هم زمان در سه حوزه فناورانه، مدیریتی و قراردادی، امکان دستیابی به پروژه هایی با زمان اجرا کمتر، ریسک پایین تر و کیفیت بالاتر را فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، پروژه های بلندمرتبه ، سیستم های مدولار پیش ساخته ، قراردادهای نوین ، هم افزایی راهبردی ، IPD