ابعاد اکولوژی زیرساخت سبز در معماری منظر

با شروع قرن بیستم و به موازات مجموعه تحولات فناورانه که به تکوین فرآیندهای جدید تولیدی و صنعتی منتهی شد، مسائل زیست محیطی نیز از عمق و دامنه بیشتری برخوردار گردید. لذا توسعه زیست محیطی که بعدها به «توسعه پایدار» مشهور شد، در حدود مرحله گذار از قرن بیستم به بیست و یکم، تکوین و تکامل یافت و امروزه به صورت الگوی غالب توسعه در بیشتر کشورهای جهان مورد پذیرش قرار گرفته است و زیرساخت سبز به طور گسترده ای در ادبیات موضوع برنامه ریزی حفاظتی در حوزه طراحی، برنامه ریزی و مدیریت منظر مورد استقبال دانشمندان، سیاست گذاران و مدیران شهری قرار گرفته شده است. روش تحقیق، توصیفی – تحلیلی است که از ابزار گرداوری داده شامل مطالعات کتابخانه ای و اسنادی استفاده کرده است. یافته های تحقیق حاضر نشان می دهد که زیرساخت سبز در واقع رویکردی استراتژیک و ترکیبی از برنامه های محافظتی گذشته با هدف برنامه ریزی منظرهای گسترده با تمرکز بیشتر بر خدمات اکوسیستم ها می باشد. زیرساخت رویکردی جدید و بین رشته ای در جهت کاهش تاثیرات توسعه انسانی بر سیستم های طبیعی در محدوده های شهری می باشد. زیرساخت سبز رویکردی است که بینابینی منظر در آن بسیار مورد تاکید قرار گرفته و نیز بینارشته ای بودن به گونه ای در آن ایجاد شده که آن تا حدی وابسته به رشته خاصی مانند منظر دانسته نمی شود بلکه در رویکردهای مختلف طراحی و برنامه ریزی (از محیط، منظر تا شهر و اکولوژی) و یا حتی مدیریت آب و ... دیده می شود و در آن برگرفته از علوم دیگر بر انجام با عمل تاکید شده است.

کلیدواژه ها:

منظر ، اکوژی منظر ، زیرساخت سبز.