تدوین مدل تاب آوری شهری در مواجهه با بلایای طبیعی با تاکید بر نقش مدیریت محلی و مشارکت شهروندان نمونه موردی شهر ملارد

افزایش بروز و شدت بلایای طبیعی، ضرورت ارتقای تاب آوری شهری را به ویژه در شهرهای پیرامونی کلان شهرها برجسته ساخته است. پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل بومی تاب آوری شهری شهر ملارد در مواجهه با بلایای طبیعی، با تاکید بر نقش مدیریت محلی و مشارکت شهروندان انجام شده است. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی–تحلیلی است و با رویکرد ترکیبی (کیفی–کمی) اجرا گردیده است. در بخش کیفی، با استفاده از مصاحبه نیمه ساخت یافته با خبرگان و تحلیل مضمون، مولفه ها و شاخص های اصلی تاب آوری شهری استخراج شد. در بخش کمی، داده های حاصل از پرسشنامه استاندارد و محقق ساخته، با بهره گیری از روش های آمار استنباطی، تحلیل عاملی تاییدی و مدل یابی معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که مدیریت محلی و مشارکت شهروندان هر دو تاثیر مثبت و معناداری بر تاب آوری شهری دارند و مشارکت شهروندان نقش میانجی در تقویت اثر مدیریت محلی بر تاب آوری ایفا می کند. همچنین، ابعاد نهادی مدیریتی و اجتماعی مشارکتی نسبت به ابعاد صرفا کالبدی، نقش برجسته تری در تبیین سطح تاب آوری شهری ملارد دارند. در نهایت، مدل مفهومی عملیاتی تاب آوری شهری ارائه شد که می تواند به عنوان چارچوبی راهبردی برای برنامه ریزی، سیاست گذاری و مدیریت ریسک بلایا در شهر ملارد و شهرهای مشابه مورد استفاده مدیریت محلی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، بلایای طبیعی ، مدیریت محلی ، مشارکت شهروندان ، مدل بومی تاب آوری ، شهر ملارد.