استراتژی های روابط عمومی بحران در عصر پساکرونا: مطالعه موردی شهرداری (تحلیل مدیریت بحران های اخیر مانند سیل و زلزله با تمرکز بر ارتباطات شفاف)

پس از همه گیری جهانی کووید-۱۹، الگوهای مدیریت بحران در سطح شهری دستخوش تحولات بنیادینی شده است. شهرداری ها به عنوان نهادهای خط مقدم پاسخ به بحران های طبیعی و غیرطبیعی، با انتظارات بالاتر شهروندان برای شفافیت، سرعت و دقت در اطلاع رسانی مواجه هستند. هدف از این پژوهش، ارزیابی استراتژی های روابط عمومی بحران در شهرداری ها با تاکید بر مدیریت بحران های اخیر (سیل و زلزله) و نقش ارتباطات شفاف در کاهش آسیب های اجتماعی و اقتصادی است. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی-تحلیلی و از نوع پیمایشی-اسنادی است. جامعه آماری شامل مدیران روابط عمومی، کارشناسان مدیریت بحران شهرداری های کلان شهر ایران و شهروندان متاثر از بحران های اخیر است که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، تعداد ۲۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته و تحلیل محتوای خبری بود که روایی صوری و محتوایی آن تایید شد و پایایی کرونباخ آلفای ۰/۸۹ داشت. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و تکنیک های مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین «استراتژی های ارتباطات شفاف» و «اعتماد عمومی» رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (β=۰.۷۲,p<۰.۰۱β=۰.۷۲,p<۰.۰۱). همچنین، نتایج حاکی از آن است که تاخیر در اطلاع رسانی، تناقض در پیام ها و عدم استفاده بهینه از شبکه های اجتماعی، از عوامل اصلی کاهش اعتماد و افزایش هرج ومرج در زمان بحران هستند. این مطالعه پیشنهاد می کند که شهرداری ها با گذار از مدل های سنتی اطلاع رسانی به مدل های تعاملی و داده محور، ایجاد «مرکز فرماندهی ارتباطات یکپارچه» و آموزش مستمر کارکنان در مهارت های ارتباطی بحران، تاب آوری اجتماعی خود را ارتقا دهند.

کلیدواژه ها:

روابط عمومی بحران ، شفافیت اطلاعاتی ، مدیریت بحران شهری ، اعتماد عمومی ، شبکه های اجتماعی.