ارزیابی وضعیت نگهداشت تاسیسات شهری

نگهداشت مناسب تاسیسات شهری یکی از ارکان اساسی در تضمین تداوم ارائه خدمات عمومی، افزایش ایمنی شهروندان و کاهش هزینه های تعمیر و بازسازی در مدیریت شهری به شمار می رود. با توجه به گستردگی شبکه تاسیسات شهری شامل سیستم های آب و فاضلاب، تاسیسات الکتریکی، سیستم های تهویه، تجهیزات مکانیکی و سایر زیرساخت های خدماتی، مدیریت و نگهداشت کارآمد این دارایی ها نیازمند استفاده از رویکردهای علمی و نظام مند است. در سال های اخیر، بهره گیری از مدل های ارزیابی ریسک به عنوان ابزاری موثر برای شناسایی، تحلیل و اولویت بندی مخاطرات در حوزه نگهداشت تاسیسات مورد توجه پژوهشگران و مدیران شهری قرار گرفته است. هدف این پژوهش ارزیابی وضعیت نگهداشت تاسیسات شهری با استفاده از مدل های ارزیابی ریسک و ارائه چارچوبی برای بهبود مدیریت نگهداشت در سازمان های شهری است. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و داده های مورد نیاز از طریق بررسی منابع علمی، مطالعات پیشین و تحلیل شاخص های مرتبط با نگهداشت تاسیسات شهری گردآوری شده است. در این پژوهش، با بهره گیری از رویکردهای ارزیابی ریسک مانند تحلیل حالات خرابی و اثرات آن (FMEA)، نگهداشت مبتنی بر قابلیت اطمینان (RCM) و تحلیل سلسله مراتبی (AHP)، مهم ترین عوامل موثر بر بروز خرابی و کاهش کارایی تاسیسات شهری شناسایی و اولویت بندی شده اند. نتایج پژوهش نشان می دهد که عواملی نظیر نبود برنامه منسجم نگهداشت پیشگیرانه، فرسودگی تجهیزات، محدودیت منابع مالی، ضعف در پایش مستمر عملکرد تاسیسات و نبود سیستم های هوشمند مدیریت دارایی ها از مهم ترین ریسک های موثر بر عملکرد تاسیسات شهری هستند. بر اساس یافته های تحقیق، به کارگیری سیستم های مدیریت دارایی های فیزیکی، توسعه برنامه های نگهداشت پیشگیرانه، استفاده از فناوری های پایش هوشمند و به کارگیری مدل های ارزیابی ریسک در فرآیند تصمیم گیری می تواند نقش موثری در بهبود عملکرد و افزایش قابلیت اطمینان تاسیسات شهری داشته باشد. نتایج این پژوهش می تواند به عنوان چارچوبی کاربردی برای مدیران شهری در جهت برنامه ریزی بهتر و کاهش ریسک های مرتبط با نگهداشت تاسیسات مورد استفاده قرار گیرد.