بررسی تاثیر هم افزایی آموزش مهارت های ارتباطی و تاب آوری بر بهبود روابط میان فردی مددکاران اجتماعی

این پژوهش با هدف بررسی و تبیین رابطه بین مهارت های ارتباطی و تاب آوری روان شناختی با تعارضات بین فردی در میان مددکاران اجتماعی انجام شد. فرضیه اصلی پژوهش بر این اساس استوار بود که مهارت های ارتباطی و تاب آوری روان شناختی، هر دو، با کاهش تعارضات بین فردی رابطه منفی معناداری دارند. روش تحقیق حاضر از نوع کاربردی و توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری شامل کلیه مددکاران اجتماعی شهر مشهد بود که ۱۲۰ نفر از آنان به صورت تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه های مهارت های ارتباطی، تاب آوری روان شناختی و تعارض بین فردی بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و تحلیل های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج توصیفی نشان داد میانگین نمرات مهارت های ارتباطی ۳.۹۵، تاب آوری ۳.۸۸ و تعارض بین فردی ۲.۷۰ بود. نتایج تحلیل همبستگی پیرسون، رابطه منفی و معنادار مهارت های ارتباطی با تعارضات (r = -۰.۵۱) و رابطه منفی قوی تری بین تاب آوری و تعارضات (r = -۰.۶۵) را تایید کرد. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد، هر دو متغیر مستقل تاثیر منفی و معناداری بر تعارضات داشتند (مهارت های ارتباطی( β=-۰.۲۸، تاب آوریβ = -۰.۴۸) و ۵۸ درصد از تغییرات در تعارضات توسط این دو متغیر پیش بینی شد (R²=۰.۵۸). یافته ها بر اهمیت تقویت مهارت های ارتباطی و تاب آوری در محیط کار مددکاران اجتماعی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، تاب آوری روان شناختی ، تعارض بین فردی ، مددکاران اجتماعی ، تحلیل رگرسیون.