پیش بینی تعارضات زناشویی بر اساس خودتمایزیافتگی، تنظیم هیجان و حمایت همسر

تعارضات زناشویی یکی از مهم ترین عوامل تهدیدکننده سلامت روابط زوجین و کارکرد خانواده محسوب می شود. شناسایی عوامل روان شناختی و بین فردی موثر بر این تعارضات می تواند نقش مهمی در پیشگیری و مداخله های درمانی ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودتمایزیافتگی، تنظیم هیجان و حمایت همسر در پیش بینی تعارضات زناشویی در زنان متاهل انجام شد.روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان متاهل مراجعه کننده به کلینیک های روان شناختی غرب شهر تهران در تابستان سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۱۵۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه تعارضات زناشویی ثنایی ذاکر و براتی (۱۳۸۷)، پرسشنامه تمایزیافتگی خود اسکورون و فریدلندر (۱۹۹۸)، پرسشنامه تنظیم هیجان گروس و جان (۲۰۰۳) و مقیاس حمایت همسر دان و میکلسون (۲۰۲۰) استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS تحلیل شدند.نتایج نشان داد که بین خودتمایزیافتگی، تنظیم هیجان و حمایت همسر با تعارضات زناشویی رابطه منفی و معنادار وجود دارد (p < ۰.۰۱). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که این سه متغیر توانستند ۴۰ درصد از واریانس تعارضات زناشویی را تبیین کنند. در میان متغیرهای پیش بین، حمایت همسر قوی ترین پیش بین تعارضات زناشویی بود و پس از آن به ترتیب خودتمایزیافتگی و تنظیم هیجان قرار داشتند.به طور کلی نتایج این پژوهش نشان می دهد که ترکیب عوامل درون فردی (خودتمایزیافتگی و تنظیم هیجان) و عامل بین فردی (حمایت همسر) نقش مهمی در تبیین تعارضات زناشویی دارند. این یافته ها می تواند در طراحی مداخلات آموزشی و درمانی با هدف کاهش تعارضات زناشویی و ارتقای کیفیت روابط زوجین مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تعارضات زناشویی ، خودتمایزیافتگی ، تنظیم هیجان ، حمایت همسر ، زنان متاهل