مدلسازی مسیر اثر تفکر سیستمی و مهارت شخصی بر توانایی یادگیری گروهی با نقش میانجی بصیرت مشترک

هدف از این پژوهش بررسی چگونگی تاثیر تفکر سیستمی و مهارت شخصی بر توانایی یادگیری گروهی با در نظر گرفتن نقش میانجی بصیرت مشترک است. در جهان امروز که سازمان ها با پیچیدگی های فزاینده و تغییرات سریع محیطی مواجه اند، یادگیری گروهی به عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه و پایداری سازمانی اهمیت ویژه ای یافته است. تفکر سیستمی به افراد کمک می کند تا روابط میان اجزای مختلف را درک کرده و از نگاه جزئی نگر فراتر روند. مهارت شخصی نیز به عنوان توانایی فرد در خودآگاهی، خودکنترلی و رشد مستمر زمینه ساز مشارکت موثر در فرآیندهای یادگیری جمعی است. در این میان بصیرت مشترک به مثابه پلی میان فرد و گروه عمل کرده و انسجام و هم افزایی را در مسیر یادگیری تقویت می کند. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و مدلسازی مسیر تلاش دارد تا نشان دهد چگونه ترکیب این عوامل می تواند ظرفیت یادگیری گروهی را ارتقا دهد و سازمان ها را در دستیابی به اهداف بلندمدت یاری رساند. یافته های این مطالعه می تواند راهنمایی ارزشمند برای مدیران آموزشی و رهبران سازمانی باشد تا با تقویت مهارت های فردی و ایجاد بصیرت مشترک، زمینه رشد یادگیری جمعی را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

تفکر سیستمی ، مهارت شخصی ، یادگیری گروهی ، بصیرت مشترک ، سازمان