مروری بر اثر اندوستاتین بر مهار رگزایی از طریق تنظیم بیان ژنهای ضد رگزایی ۱-TSP و TIMP در سلولهای کارسینومای پوستی A۴۳۱

کارسینومای سلول سنگفرشی پوست (SCC) یکی از شایعترین و تهاجمی ترین سرطانهای پوستی است که رشد و پیشرفت آن به شدت وابسته به رگزایی است. مهار آنژیوژنز به عنوان یک استراتژی درمانی در تومورهای بافتی (Solid tumors) مورد توجه قرار گرفته و اندوستاتین به عنوان یک مهارکننده طبیعی رگزایی نقش مهمی در محدود کردن رشد تومور نشان داده است. با این حال مکانیسمهای مولکولی دقیق آن هنوز به طور کامل شناخته نشده اند. مطالعات نشان می دهند که اندوستاتین میتواند بیان دو ژن ضد رگزایی، کلیدی ترومبوسپوندین ۱- و مهار کننده بافتی متالوپروتئیناز-۳، را افزایش دهد. افزایش این ژنها موجب مهار تکثیر و مهاجرت سلولهای اندوتلیال، کاهش تخریب ماتریکس خارج سلولی و محدود کردن آزادسازی فاکتورهای رشد رگزایی مانند VEGF میشود؛ فرآیندهایی که در نهایت رشد تومور و تهاجم آن را مهار می کنند. اندوستاتین با فعال سازی مسیرهای طبیعی ضد رگزایی محیط توموری را به سمت فنوتیپ بازدارنده رشد تغییر میدهد و فرصت های جدیدی برای درمانهای ترکیبی هدفمند فراهم می آورد. این مرور نشان می دهد که اندوستاتین فراتر از یک مهارکننده مستقیم رگزایی عمل می کند و میتواند به عنوان یک عامل مکمل در درمان کارسینومای پوست با اثر بخشی بالا و عوارض جانبی کمتر به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

اثر اندوستاتین ، مهار رگزایی ، تنظیم بیان ژنهای ضد رگزایی ، کارسینومای پوستی ، A۴۳۱