گذار به مدیریت خودکار دعاوی و ریسک در پروژه های خطوط انتقال آب: ادغام داده های تلماتیک ماشین آلات و هوش مصنوعی

هدف: پروژه های خطی نظیر خطوط انتقال آب، به دلیل گستردگی جغرافیایی و تنوع ماشین آلات (از سایدبوم ها تا ادوات استیجاری)، همواره با چالش های حقوقی و دعاوی (Claims) ناشی از توقفات و راندمان مواجه هستند. هدف این پژوهش، تبیین مدلی است که در آن هوش مصنوعی نه تنها به عنوان ابزار کمکی، بلکه به عنوان یک تصمیم گیرنده خودکار جایگزین فرآیندهای انسانی در شناسایی و مدیریت این ریسک ها شود. روش تحقیق: این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد توسعه ای است. با مرور سیستماتیک منابع و تحلیل قابلیت های فنی داده های تلماتیک (CAN-Bus) و الگوریتم های یادگیری ماشین، یک چارچوب مفهومی برای یکپارچه سازی این فناوری ها با استانداردهای مدیریت پروژه ارائه شده است. یافته ها: بررسی ها نشان می دهد که داده های بلادرنگ حاصل از سنسورهای ماشین آلات (مانند زمان های درجا کار کردن، موقعیت مکانی و وضعیت موتور)، در صورت تلفیق با مدل های پیش بینی کننده، قابلیت تبدیل شدن به "شواهد حقوقی خودکار" را دارند. این امر می تواند خطای انسانی در ثبت وقایع کارگاهی را حذف کرده و پیش بینی دعاوی را با دقت بالای ۸۵ درصد امکان پذیر سازد. نتیجه گیری: مانع اصلی در صنعت ساخت، نه فقدان تکنولوژی، بلکه عدم شناخت پیمانکاران از پتانسیل های جایگزینی هوش مصنوعی است. گذار به سمت "مدیریت پروژه بدون دخالت انسان" در بخش دعاوی، می تواند هزینه های سربار و زمان حل اختلافات را به شدت کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

تلماتیک ماشین آلات ، هوش مصنوعی خودکار ، مدیریت دعاوی ، خطوط انتقال آب