تحلیل نقش میانجی گری شهرداران در تعدیل تعارضات ایلی-محلی و ارتقای پایداری اجتماعی در شهرهای کوچک استان ایلام

هدف: شهرهای کوچک استان ایلام به دلیل ساختار اجتماعی مبتنی بر نظام های ایلی و طایفه ای، همواره با چالش تضاد منافع در توزیع منابع شهری و انتصابات مدیریتی مواجه بوده اند. این پژوهش با هدف واکاوی نقش میانجی گرانه شهرداران در مدیریت این گسست ها و تحلیل اثر آن بر پایداری اجتماعی شهرهای استان تدوین شده است.روش شناسی: این تحقیق با رویکرد آمیخته (کیفی-کمی) انجام شد. در بخش کیفی، با ۱۵ نفر از شهرداران و نخبگان محلی شهرهای (ایوان، چرداول، آبدانان و دهلران) مصاحبه عمیق صورت گرفت. در بخش کمی، پرسشنامه ای میان ۳۸۴ نفر از شهروندان این مناطق توزیع شد. روایی پرسشنامه توسط اساتید دانشگاه ایلام تایید و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۹۲/۰ محاسبه گردید. تحلیل داده ها با مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) در نرم افزار SmartPLS ۴ انجام شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که در شهرهای کوچک استان ایلام، متغیر «میانجی گری میان طایفه ای شهردار» با ضریب مسیر ۷۶/۰ بر پایداری اجتماعی اثر مثبت دارد. شاخص «مشارکت در مناسک ایلی» و «توزیع نمادین خدمات در محلات طایفه نشین» به ترتیب با بارهای عاملی ۸۷/۰ و ۸۱/۰ بیشترین اهمیت را در کاهش تنش ها داشتند. همچنین نتایج نشان داد که شهردارانی که از استراتژی «بی طرفی فعال» استفاده می کنند، موفقیت بیشتری در جلب مشارکت شهروندی برای پروژه های عمرانی داشته اند.نتیجه گیری: در ساختار شهری ایلام، اقتدار شهردار بیش از آنکه ناشی از ابلاغ اداری باشد، ریشه در توانایی او در ایجاد توازن میان مطالبات ایلی و الزامات توسعه شهری دارد. پیشنهاد می شود شهرداری های استان با ایجاد «اتاق های گفتگوی محلی»، میانجی گری را از حالت فردی به یک نهاد بوروکراتیک تبدیل کنند.

کلیدواژه ها:

نظام ایلی ، میانجی گری شهردار ، پایداری اجتماعی ، استان ایلام ، شهرهای کوچک.