بررسی نقش تدریس فعال در ایجاد علاقه و انگیزه در فرآیند یادگیری

در نظام آموزشی امروز، یکی از چالش های اساسی کاهش انگیزه تحصیلی دانش آموزان و گرایش آنان به یادگیری سطحی و غیرمشارکتی است. با توجه به این مسئله، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روش های فعال یادگیری در افزایش انگیزه، احساس شایستگی و مشارکت دانش آموزان انجام شد. این مطالعه با رویکردی توصیفی–تحلیلی و به شیوه کتابخانه ای، متکی بر منابع علمی معتبر داخلی و بین المللی از حوزه روان شناسی تربیتی و برنامه ریزی درسی بود. نتایج تحلیل نظری نشان داد که بکارگیری روش های فعال همچون یادگیری مشارکتی، آموزش مبتنی بر مسئله و ایفای نقش، موجب تقویت مولفه های انگیزش درونی، احساس خودکارآمدی و تعامل دانش آموزان در کلاس درس می شود. یافته ها بر پایه نظریه خودتعیین گری تبیین شد که بر ارضای سه نیاز روانی شایستگی، خودمختاری و ارتباط تاکید دارند. در نهایت، نتیجه گیری پژوهش بیانگر آن است که به کارگیری روش های فعال یادگیری در مدارس، نه تنها موجب پویایی فرایند آموزش بلکه باعث ارتقاء پایدار انگیزه تحصیلی و رضایت یادگیری در دانش آموزان می گردد.