تحلیل عناصر عاطفی در غزل های مولانا

غزل های مولانا یکی از پرتواترین میدان های بروز عاطفه در شعر فارسی اند؛ عاطفه ای که هم زمان از «شور عشق» نیرو می گیرد، با «شوق وصال» افق می سازد و در «درد فراق» عمق می یابد. این مقاله با رویکرد تحلیل کیفی متن محور، عناصر عاطفی غالب در غزل های مولانا را در سه محور یادشده بررسی می کند و نشان می دهد که عاطفه در این غزل ها صرفا حالت روانی گذرا نیست، بلکه سازوکار معناپرداز است: شور عشق به منزله نیروی محرک تصویر و موسیقی، شوق وصال به عنوان سامان دهنده حرکت روایی غزل، و درد فراق به مثابه کانون تنش که به زبان، استعاره و آوا معنا و جهت می دهد. واژگان کلیدیمولانا؛ غزل؛ عناصر عاطفی؛ شور عشق؛ شوق وصال؛ درد فراق؛ تحلیل متن؛ بلاغت عاطفه