بازیابی انرژی از پسماندهای کهنه (Landfill Mining) در مرکز دفن سراوان، رشت

مرکز دفن پسماند سراوان در رشت، با بیش از چهار دهه سابقه پذیرش زباله، به بزرگترین محل دفن زباله در شمال ایران تبدیل شده است. این سایت نه تنها یک معضل زیست محیطی جدی محسوب می شود، بلکه به عنوان یک منبع ارزشمند مواد اولیه و انرژی بالقوه قابل توجه است. رویکرد نوین «معدن کاوی لندفیل» (Landfill Mining) امکان بازیابی مواد قابل بازیافت و استحصال انرژی از پسماندهای کهنه را فراهم می آورد. این مقاله به بررسی پتانسیل بازیابی انرژی و مواد از پسماندهای مدفون شده در سایت سراوان می پردازد. روش تحقیق شامل حفاری اکتشافی به عمق بیش از ۱۰۰ متر، نمونه برداری از پسماند با سنین و ترکیبات مختلف، و آنالیز ارزش حرارتی و ترکیب فیزیکی نمونه ها است. نتایج نشان می دهد که ترکیب وزنی پسماندهای کهنه شامل ۵۶.۸۳٪ مواد آلی، ۱۳.۰۲٪ پلاستیک، ۱۲.۶٪ کاغذ، ۳.۹۳٪ چوب و ۳.۰۸٪ منسوجات است. ارزش حرارتی میانگین وزنی پسماندها حدود ۸۰۰۰ کیلوژول بر کیلوگرم برآورد شده است. در صورت احداث نیروگاه زباله سوز با ظرفیت استخراج ۸۰۰ تن در روز، تولید برق حدود ۵.۶۳ مگاوات در روز (معادل ۲۰۴۵ مگاوات ساعت در سال) امکان پذیر خواهد بود. همچنین پتانسیل بازیابی حدود ۳,۰۰۸,۹۴۷ تن پلاستیک، ۶۱,۴۴۳ تن چوب و ۳۶,۷۹۳ تن منسوجات از این سایت وجود دارد. خالص قیمت تولید برق از نیروگاه زباله سوز سراوان ۰.۱۸۵ دلار به ازای هر کیلووات ساعت برآورد شده است. در پایان، استخراج هدفمند پسماندهای کهنه همراه با احداث نیروگاه زباله سوز به عنوان راهکاری موثر برای مدیریت پایدار لندفیل سراوان پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

معدن کاوی لندفیل ، پسماند کهنه ، بازیابی انرژی ، زباله سوزی ، سایت سراوان ، ارزش حرارتی