الگوی مدرسه «کم تنش»؛ راهکارهای تربیتی برای کاهش فرسودگی روانی دانش آموزان

افزایش فشارهای روانی، رقابت های تحصیلی، انتظارات خانواده و تغییرات اجتماعی موجب شده است که بسیاری از دانش آموزان با نشانه های فرسودگی روانی، اضطراب و کاهش انگیزه تحصیلی مواجه شوند. در چنین شرایطی، الگوی مدرسه «کم تنش» به عنوان رویکردی تربیتی و حمایتی می تواند در کاهش فشارهای روانی دانش آموزان نقش موثری ایفا کند. هدف پژوهش حاضر بررسی راهکارهای تربیتی مدارس کم تنش و تبیین نقش آن ها در کاهش فرسودگی روانی دانش آموزان است. روش پژوهش از نوع کتابخانه ای و مبتنی بر بررسی منابع علمی، مقالات پژوهشی و مطالعات داخلی مرتبط با سلامت روان دانش آموزان و محیط های آموزشی حمایتی است. یافته ها نشان دادند که کاهش فضای رقابتی افراطی، تقویت تعامل عاطفی میان معلمان و دانش آموزان، ایجاد محیط آموزشی ایمن، استفاده از روش های مشارکتی در آموزش و توجه به نیازهای هیجانی دانش آموزان می تواند به شکل چشمگیری از فرسودگی روانی جلوگیری کند. همچنین نتایج بیانگر آن است که مدارس کم تنش موجب افزایش احساس تعلق، بهبود عملکرد تحصیلی و ارتقای سلامت روان دانش آموزان می شوند. بر این اساس، بازنگری در سیاست های آموزشی و توجه به ابعاد روان شناختی تعلیم و تربیت ضرورتی انکارناپذیر به شمار می رود.واژگان کلیدی: مدرسه کم تنش، فرسودگی روانی، سلامت روان، دانش آموزان، تربیت آموزشی