نقش واسطه ای نگرش به ریاضی در رابطه بین خودپنداره ریاضی با بهزیستی تحصیلی در دانش آموزان دوره دوم متوسطه

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر نقش واسطه ای نگرش به ریاضی در رابطه بین خودپنداره ریاضی با بهزیستی تحصیلی در دانش آموزان دوره دوم متوسطه در شهر بهبهان به مرحله اجرا در آمد. به همین منظور، از بین کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم که ۷۹۰۰ نفر بودند، نمونه ای به تعداد ۳۶۷ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش، شامل پرسشنامههای خودپنداره ریاضی (مارش و گوورنت، ۱۹۸۹)، نگرش به ریاضی (آیکن، ۱۹۷۹) و بهزیستی تحصیلی (تومینن- سوینی، ۲۰۱۲) بوده است. شواهد لازم برای تعیین روایی و پایایی پرسشنامه ها ارایه شد و تحلیل داده ها با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری انجام گرفت. این پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی؛ از لحاظ ماهیت و نوع داده ها، کمی و از لحاظ نحوه ی گردآوری داده ها و ارتباط بین متغیرها، توصیفی از نوع همبستگی بوده است. همچنین، ضرایب مسیرهای مستقیم خودپنداره ریاضی بر بهزیستی تحصیلی (۰۱ p<، ۲۰۲/۰=β)، خودپنداره ریاضی بر نگرش به ریاضی (۰۱ p<، ۳۴۷/۰=β) و نگرش به ریاضی بر بهزیستی تحصیلی (۰۱ p<، ۴۹۱/۰=β)، در الگوی نهایی معنیدار شدند. به همین ترتیب، یافتههای مربوط به مسیر واسطهای (غیرمستقیم) الگوی پژوهش نشان داد که نگرش به ریاضی دارای نقش واسطه ای در رابطه خودپنداره ریاضی با بهزیستی تحصیلی میباشد. این یافته ها بیان میکند که خودپنداره ریاضی میتواند از طریق بهبود نگرش به ریاضی، باعث افزایش بهزیستی تحصیلی دانش آموزان شود.

کلیدواژه ها:

خودپنداره ریاضی ، بهزیستی تحصیلی و نگرش به ریاضی