توسعه مدل راهبردی آموزش سیار طراحی (دیزاین) با بهره گیری از فناوری هوش مصنوعی

رشد هم زمان آموزش سیار و نفوذ هوش مصنوعی ، به ویژه هوش مصنوعی مولد، ظرفیت های جدیدی را برای آموزش عالی، به ویژه در رشته های استودیومحور مانند طراحی، ایجاد کرده است. با این حال، پژوهش های پیشین بر پیامدهای کوتاه مدت متمرکز شده و کمبود چارچوب های راهبردی یکپارچه برای هم راستاسازی فناوری با پداگوژی، حکمرانی و ارزیابی را برجسته کرده اند. این پژوهش با هدف رفع این شکاف، یک مدل راهبردی برای آموزش سیار طراحی صنعتی مبتنی بر هوش مصنوعی توسعه می دهد. در فرایند این پژوهش از روش تحقیق، کیفی و توسعه ای دو مرحله ای استفده شد. در مرحله نخست، با تحلیل محتوای کیفی منابع علمی یک دهه اخیر، شش حوزه اصلی و مولفه های کلیدی مدل شامل حکمرانی و آمادگی، طراحی آموزشی استودیویی، نقش های عملیاتی هوش مصنوعی، تجربه یادگیری سیار، پیامدها، و بهبود مستمر استخراج شدند. در مرحله دوم، با استفاده از روش خبرگانی با پنج کارشناس طراحی صنعتی، روابط میان مولفه ها تعیین و ساختار مدل نهایی تدوین شد. در ادامه یافته ها نشان داد پنج مولفه هم راستاسازی اهداف، قواعد استفاده مسئولانه از هوش مصنوعی، توانمندسازی مدرس، طراحی سناریوهای سیار، و طراحی ارزیابی فرایندی به عنوان پیشران های اصلی و زیربنایی مدل عمل می کنند و بیشترین اثر زنجیره ای را دارند.مدل نهایی، یک ساختار جریان مند لایه مند را ترسیم می کند که در آن، حکمرانی و طراحی آموزشی نقش جهت دهی و چارچوب بندی را بر عهده دارند و هوش مصنوعی به عنوان پشتیبان پداگوژیک و نه یک جایگزین تلاش شناختی تعریف می شود. این مدل با تاکید بر ارزیابی مبتنی بر شواهد فرایندی و اصالت اثر، ریسک های اخلاقی ناشی از هوش مصنوعی مولد را کنترل می کند. این مدل، نقشه راهی اجرایی برای ادغام پایدار آموزش سیار و هوش مصنوعی در برنامه درسی طراحی صنعتی ارائه می دهد که از ابزارمحوری فاصله گرفته و بر راهبردمحوری و حکمرانی مسئولانه تمرکز دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش سیار ، آموزش طراحی ، مدل راهبردی ، طراحی آموزشی ، آموزش دیجیتال ، هوش مصنوعی