نقش بازداری شناختی در پیش بینی اختلالات یادگیری غیرکلامی در دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر گراب

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش بازداری شناختی در پیش بینی اختلالات یادگیری غیرکلامی در دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر گراب، استان لرستان انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان پایه های سوم تا ششم ابتدایی شهر گراب در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که بر اساس آمار آموزش و پرورش این منطقه، تعداد آن ها حدود ۲۵۰ نفر برآورد شد. با توجه به محدودیت جامعه آماری و برای دستیابی به نتایج دقیق تر، حجم نمونه ۱۵۰ نفر تعیین شد که به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای (نسبت به جنسیت و پایه تحصیلی) انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون استروپ برای سنجش بازداری شناختی و چک لیست غربالگری اختلال یادگیری غیرکلامی بود. روایی صوری و محتوایی ابزارها توسط متخصصان تایید شد و پایانی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰/۸۵ و ۰/۸۹ محاسبه گردید. داده های حاصل با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین بازداری شناختی و اختلالات یادگیری غیرکلامی رابطه ای معنادار و منفی وجود دارد (۰/۰۱ > P و۴۲/ r=-). به عبارت دیگر، هرچه میزان بازداری شناختی (توانایی سرکوب پاسخ های خودکار و تمرکز) بالاتر باشد، شدت علائم اختلال یادگیری غیرکلامی کمتر می شود. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که مولفه های بازداری شناختی قادر به پیش بینی ۳۸ درصد از واریانس اختلالات یادگیری غیرکلامی هستند. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که تقویت مهارت های بازداری شناختی می تواند به عنوان یک عامل حفاظتی در کاهش مشکلات تحصیلی و اجتماعی مرتبط با این اختلال در دانش آموزان شهر گراب موثر باشد.

کلیدواژه ها:

بازداری شناختی ، اختلال یادگیری غیرکلامی ، عملکرد اجرایی ، گراب ، لرستان