مدل یابی ساختاری رابطه استرس والدگری وفرسودگی والدینی در مادران کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم

این پژوهش با هدف تدوین مدل فرسودگی والدینی بر اساس استرس والدگری در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران دارای کودک اوتیسم در شهر اصفهان بود و با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، ۱۲۳ مادر از مراکز توانبخشی، درمانی و حمایتی انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها عبارت بودند از: پرسشنامه استرس والدگری آبیدین (۱۹۹۵)، و پرسشنامه فرسودگی والدینی روزکام و میکولاجچاک (۲۰۱۸). داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS ۲۸ و Smart-PLS ۳ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است (GOF = ۰.۴۲۹). بین استرس والدگری و فرسودگی والدینی (β = ۰.۳۲۱)، رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. نتایج بیانگر آن است که افزایش استرس والدگری زمینه بروز فرسودگی در والدین است. بنابراین، طراحی و اجرای برنامه های آموزشی و حمایتی برای کاهش استرس در این گروه از مادران ضروری است.

کلیدواژه ها:

اوتیسم ، استرس والدگری ، فرسودگی والدینی ، مادران ، مدل سازی معادلات ساختاری