شیوه های نوین تدریس در فرایند یاددهی–یادگیری

هدف این مقاله بررسی شیوه های نوین تدریس و تاثیر آن ها بر فرایند یاددهی–یادگیری است. این پژوهش از دو رویکرد استفاده می کند: مرور ادبیات درباره شیوه های نوین تدریس شامل تدریس تعاملی، یادگیری کشف محور، یادگیری مبتنی بر مسئله و یادگیری معکوس و تحلیل مفهومی چارچوب های نظری مرتبط با این شیوه ها. از طریق تحلیل مبانی نظری و جمع بندی یافته های مطالعات پیشین، این مقاله نشان می دهد که نقش مدرس در طراحی های آموزشی نوین به شکل فعال سازی مشارکت دانشجویان، استفاده از فناوری های آموزشی و فراهم آوری بازخورد موقت و دقیق تغییر می کند. همچنین تاکید می شود که زیرساخت های سازمانی، مهارت های دیجیتال معلمان و فرایندهای ارزیابی باید با این رویکردها همسو شوند تا اثرات آموزشی بهینه شوند. در پایان، نکاتی درباره چالش ها و فرصت های پیاده سازی در سطح سیاست گذاری آموزشی و موسسات آموزشی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

شیوه های نوین تدریس ، فرایند یاددهی–یادگیری