اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر شفقت بر انعطاف پذیری شناختی و اثرپذیری عاطفی پرستاران شاغل در بخش اورژانس بیمارستانی شهرستان لارستان

پرستاران بخش اورژانس به دلیل ماهیت شغلی خود، نیازمند ظرفیت های روان شناختی بالایی جهت مواجهه با شرایط استرس زای بالینی هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر شفقت بر انعطاف پذیری شناختی و اثرپذیری عاطفی پرستاران شاغل در بخش اورژانس انجام شد. این مطالعه از نوع کاربردی و شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون به همراه گروه کنترل و مرحله پیگیری بود. جامعه آماری شامل کلیه پرستاران بخش های اورژانس بیمارستان های تابعه دانشکده علوم پزشکی لارستان (امام رضا (ع) و امیدوار اوز) در سال ۱۴۰۴ بود. حجم نمونه ۴۰ نفر تعیین گردید که با روش تخصیص تصادفی ساده در دو گروه آزمایش (n=۲۰) و کنترل (n=۲۰) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی و پرسشنامه همدلی مهرابیان و اپستین (۱۹۷۲) بود. گروه آزمایش تحت مداخله درمان گروهی مبتنی بر شفقت قرار گرفت. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۶ و آزمون های تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره در سطح معناداری (p<۰.۰۵) تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که مداخله درمانی بر ترکیب خطی متغیرهای وابسته اثر معناداری داشته است (آماره لامبدای ویلکس = ۰.۲۱۴، F=۴۱.۶۲۷، p<۰.۰۰۱، ضریب اتای مجذور = ۰.۷۸۶). بررسی های تک متغیره حاکی از آن بود که درمان مبتنی بر شفقت پس از کنترل اثر پیش آزمون، موجب بهبود معنادار انعطاف پذیری شناختی (F=۳۶.۱۴۸، p<۰.۰۰۱، η۲=۰.۴۸۷) و اثرپذیری عاطفی (F=۲۲.۷۸۱، p<۰.۰۰۱، η۲=۰.۳۸۱) در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است. درمان گروهی مبتنی بر شفقت یک مداخله بالینی کارآمد برای ساختار روانی-شناختی پرستاران اورژانس است. آموزش مکانیسم های شفقت ورزی با ارتقای پردازش انعطاف پذیر در موقعیت های استرس زا و تنظیم موثر اثرپذیری عاطفی در مواجهه با رنج بیماران، می تواند نقش مهمی در پیشگیری از فرسودگی هیجانی ایفا نماید؛ لذا گنجاندن این رویکرد در برنامه های حمایتی پرستاران پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ، انعطاف پذیری شناختی ، اثرپذیری عاطفی ، پرستاران اورژانس.