ارزیابی «آمادگی مدرسه» و پیش بین های آن در بدو ورود به پایه اول در استان خراسان جنوبی

مقدمه: آمادگی مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین شاخص های توسعه پایدار و موفقیت تحصیلی، نقشی حیاتی در آینده تحصیلی و اجتماعی کودکان ایفا می کند. این مفهوم چندبعدی شامل ابعاد جسمانی، شناختی، زبانی و اجتماعی-عاطفی است که تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد. هدف این پژوهش مروری، ارزیابی وضعیت آمادگی مدرسه و شناسایی پیش بین های آن در بدو ورود به پایه اول ابتدایی با تاکید بر بستر استان خراسان جنوبی است.روش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، یک مطالعه مروری نظام مند (Systematic Review) است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی مقالات علمی-پژوهشی و منابع معتبر فارسی منتشر شده در بازه زمانی ۱۳۹۱ تا ۱۴۰۰ بود که در پایگاه های اطلاعاتی SID، Magiran و Civilica جستجو شدند. در نهایت، ۱۰ منبع کلیدی که معیارهای ورود را داشتند، انتخاب و به روش تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: نتایج تحلیل یافته ها نشان داد که وضعیت آمادگی مدرسه در کودکان، به ویژه در مناطق محروم، با چالش هایی همراه است. مهم ترین پیش بین های آمادگی مدرسه عبارتند از: سبک فرزندپروری مقتدرانه (دموکراتیک)، خودکارآمدی و مهارت های اجتماعی کودک، و کیفیت بالای محیط آموزشی مهدکودک. همچنین، نتایج حاکی از آن است که استفاده از رویکرد ترکیبی (آزمون استاندارد و قضاوت معلم) برای ارزیابی دقیق تر آمادگی کودکان موثرتر است. موانعی همچون فقر اقتصادی، پایین بودن سواد والدین و کمبود امکانات آموزشی در مناطق محروم، مانعی جدی در مسیر دستیابی به آمادگی مطلوب هستند.نتیجه گیری: با توجه به نقش تعیین کننده خانواده و محیط آموزشی پیش از دبستان، سیاست گذاران آموزشی باید بر ارتقای آگاهی والدین، بهبود کیفیت مهدکودک ها و اجرای برنامه های توانمندسازی معلمان تمرکز کنند. مداخلات زودهنگام و غربالگری دقیق در بدو ورود به پایه اول، می تواند از بروز افت تحصیلی در دانش آموزان استان خراسان جنوبی جلوگیری کند.

کلیدواژه ها:

آمادگی مدرسه ، پایه اول ابتدایی ، پیش بین های آمادگی ، سبک فرزندپروری ، خراسان جنوبی.