هم نشینی یادگیری انسانی–ماشینی و خودتنظیمی

عصر حاضر شاهد تحولات شگرفی در حوزه آموزش، به ویژه با ظهور و گسترش هوش مصنوعی (AI) و یادگیری ترکیبی انسان–ماشین است. این هم نشینی نویدبخش تغییرات بنیادین در فرآیندهای یاددهی-یادگیری و ارتقای اثربخشی آن هاست. در این میان، خودتنظیمی در یادگیری به عنوان یکی از مهم ترین سازه های روانشناختی، نقش کلیدی در موفقیت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. خودتنظیمی به توانایی فراگیران در مدیریت فعالانه فرآیندهای شناختی، عاطفی و رفتاری خود در جهت دستیابی به اهداف یادگیری اشاره دارد. مقاله حاضر با هدف بررسی جامع تاثیر هم نشینی یادگیری انسانی–ماشینی بر شکل گیری و تقویت خودتنظیمی در دانش آموزان تدوین شده است. این مطالعه به واکاوی چگونگی تعامل دانش آموزان با ابزارهای هوش مصنوعی آموزشی، از جمله سیستم های توصیه گر، معلم های هوشمند و چت بات ها، و تاثیر این تعاملات بر ابعاد مختلف خودتنظیمی مانند هدف گذاری، برنامه ریزی، پایش یادگیری، خودارزیابی و انگیزش می پردازد. با تکیه بر مبانی نظری خودتنظیمی در یادگیری (مانند نظریات زیمرمن و پینتریچ) و نظریه های یادگیری تقویت شده با فناوری، چارچوبی مفهومی برای درک این رابطه ارائه می شود. همچنین، مروری بر پیشینه پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط، مدل مفهومی تحقیق، و روش شناسی پیشنهادی (ترکیبی یا پیمایشی-توصیفی) تشریح می گردد. در نهایت، بحث و تفسیر یافته ها، پیامدهای آموزشی برای ذینفعان مختلف، چالش ها و ملاحظات اخلاقی، و پیشنهاداتی برای پژوهش های آتی ارائه خواهد شد. انتظار می رود این مقاله گامی موثر در جهت درک عمیق تر و بهره برداری بهینه از پتانسیل هم نشینی یادگیری انسانی–ماشینی برای ارتقای خودتنظیمی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی در یادگیری ، یادگیری انسانی-ماشینی ، هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری ترکیبی ، فناوری آموزشی ، دانش آموزان ، مدیریت یادگیری.