تحلیل الگوهای دسترسی به مسکن در مناطق پیرامونی ایستگاه های قطار شهری

مسئله دسترسی به مسکن در پیرامون ایستگاه های قطار شهری یکی از چالش های مهم برنامه ریزی شهری معاصر است که با گسترش شبکه حمل ونقل عمومی در شهرها، اهمیت بیشتری یافته است. هدف اصلی پژوهش حاضر، تحلیل کیفی الگوهای دسترسی به مسکن در محدوده های هم جوار ایستگاه های قطار شهری با تمرکز بر ابعاد کالبدی، اقتصادی و اجتماعی و تبیین چگونگی تاثیر متقابل شبکه حمل ونقل با ساختار شهری و فرصت های سکونتی گروه های مختلف است. روش تحقیق به کاررفته، رویکرد کیفی–تفسیری مبتنی بر تحلیل اسنادی و فضایی بوده و با گردآوری داده های متنی، نقشه ها و منابع اسنادی، شاخص ها و مضامین مرتبط استخراج و در محدوده های انتخابی تطبیق داده شدند. یافته ها نشان دادند که الگوهای دسترسی به مسکن در پیرامون ایستگاه ها صرفا تابع فاصله از ایستگاه نیست، بلکه برآیند تعامل هم زمان ابعاد کالبدی، اقتصادی و اجتماعی است؛ به طوری که در محدوده های مرکزی، ارزش بالای زمین دسترسی اقتصادی را محدود می سازد، در محدوده های میانی تعادل نسبی برقرار بوده و در پیرامون شهر دسترسی اقتصادی افزایش اما کیفیت فضایی کاهش می یابد. بحث و نتیجه گیری تحقیق بیانگر آن است که دسترسی به مسکن در این نواحی یک پدیده چندبعدی بوده و برنامه ریزی توسعه پیرامون ایستگاه ها باید به صورت هماهنگ و یکپارچه به ابعاد کالبدی، اقتصادی و اجتماعی توجه کند تا زمینه کاهش نابرابری فضایی و ایجاد فرصت های متوازن سکونتی فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

دسترسی به مسکن ، ایستگاه قطار شهری ، تحلیل اسنادی–فضایی ، نابرابری شهری