بررسی رابطه بین احساس انسجام و افسردگی در نوجوانان دارای سابقه اقدام به خودکشی

افسردگی در دوران نوجوانی یکی از مسائل اساسی بهداشت روان محسوب می شود که ممکن است به رفتارهای خودآزاری و اقدام به خودکشی بینجامد. شناسایی عوامل حفاظتی روان شناختی در میان این گروه سنی می تواند نقش بنیادینی در پیشگیری و مداخلات اثربخش ایفا کند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی ارتباط بین احساس انسجام و افسردگی در نوجوانان دارای سابقه اقدام به خودکشی است.این پژوهش به صورت توصیفی-همبستگی انجام شده است. جامعه آماری را تمامی نوجوانان با سابقه اقدام به خودکشی که در سال ۱۴۰۴ به مراکز مشاوره روان شناختی و روان درمانی شهرستان خلیل آباد مراجعه کرده اند، تشکیل می دهند. نمونه گیری به روش در دسترس صورت گرفت و از دو ابزار اندازه گیری استفاده شد: پرسش نامه احساس انسجام فلنسبرگ-مدسن و همکاران (۲۰۰۶) و مقیاس افسردگی بک (۱۹۹۶). تجزیه وتحلیل داده ها با بهره گیری از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون انجام گردید.یافته های پژوهش حاکی از وجود رابطه منفی و معنادار بین احساس انسجام و افسردگی است؛ بدین معنی که تقویت حس انسجام با کاهش سطح افسردگی همراه است. نتایج تحلیل رگرسیونی نشان داد که احساس انسجام نقش معناداری در پیش بینی کاهش افسردگی ایفا می کند.به طور کلی، یافته های این پژوهش نشان می دهد که احساس انسجام به عنوان یک منبع روان شناختی کلیدی، نقش مهمی در کاهش آسیب پذیری عاطفی و کنترل افسردگی در نوجوانان پرخطر ایفا می کند. بنابراین، تقویت این مولفه از طریق آموزش مهارت های مقابله ای سازگارانه، افزایش معناداری زندگی و ارتقای بهزیستی روان شناختی می تواند رویکردی کارآمد در برنامه های پیشگیری و درمان نوجوانان در معرض خطر خودکشی باشد.

کلیدواژه ها:

احساس انسجام ، افسردگی ، نوجوانان ، اقدام به خودکشی