بررسی نقش بازی های سنتی در پیشگیری از انزوای اجتماعی کودکان در نظام آموزش و پرورش

پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل همه جانبه نقش و جایگاه بازی های سنتی (بومی-محلی) در پیشگیری از انزوای اجتماعی و ارتقای سطح سلامت روانی و اجتماعی کودکان در بستر نظام آموزش و پرورش انجام پذیرفته است. در عصر حاضر، گسترش بی رویه فناوری های دیجیتال، سبک زندگی آپارتمان نشینی و تسلط بازی های رایانه ای انفرادی، منجر به کاهش شدید تعاملات چهره به چهره و شیوع نگران کننده انزوای اجتماعی در میان نسل جدید شده است. این مقاله مروری با بهره گیری از روش مطالعات کتابخانه ای و بررسی نظام مند متون و اسناد علمی معتبر، به واکاوی ابعاد و ظرفیت های بازی های سنتی به عنوان یک ابزار پداگوژیک و درمانی پرداخته است. نتایج بررسی های گسترده نشان می دهد که بازی های بومی-محلی به دلیل ماهیت گروهی، تعاملی و مبتنی بر تحرک فیزیکی، بستری بی نظیر برای تقویت مهارت های ارتباطی، افزایش شادکامی، توسعه هوش هیجانی و ارتقای حس تعلق اجتماعی در کودکان فراهم می آورند. این بازی ها نه تنها به عنوان عاملی پیشگیرانه در برابر انزوا عمل می کنند، بلکه در توانبخشی و بهبود تعاملات کودکان دارای نیازهای ویژه و اختلالات رفتاری نظیر بیش فعالی نیز تاثیرات درمانی شگرفی از خود نشان داده اند. علاوه بر ابعاد روان شناختی، بازی های سنتی رسالتی خطیر در انتقال مواریث فرهنگی و هویت یابی نسل جدید بر عهده دارند. در نهایت، این مطالعه راهبردی پیشنهاد می کند که سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی باید با ادغام هدفمند بازی های سنتی در برنامه های درسی رسمی و فوق برنامه مدارس، زمینه را برای احیای این گنجینه های فرهنگی و تربیت شهروندانی اجتماعی، سالم و دارای هویت فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

بازی های سنتی ، انزوای اجتماعی ، رشد اجتماعی ، کودکان ، نظام آموزش و پرورش.