روایت پژوهی : از ناآرامی تا نقش آفرینی: روایت توانمندسازی یک دانش آموز با روش های نمایشی

این روایت پژوهی حاصل تجربه زیسته ی یک آموزگار دوره ابتدایی در مواجهه با دانش آموزی است که به واسطه ی پرحرفی، عدم تمرکز، واکنش های هیجانی و نیاز شدید به دیده شدن، از سوی معلمان پیشین «چالش برانگیز» تلقی می شد. زهرا، دختری با انرژی بالا، اما با الگوهای رفتاری آشفته و غیرهمسو با جریان یادگیری کلاسی بود. در مواجهه با چنین وضعیتی، نگارنده به جای پیروی از روش های سنتی کنترل و تذکر، از ظرفیت های قصه گویی، پانتومیم و نمایش در چارچوب برنامه ی درسی بهره گرفت تا بستر ابراز هدفمند، تجربه تعامل سالم و پذیرش مسئولیت را برای دانش آموز فراهم کند.فرآیند مداخله تدریجی، شامل اختصاص فرصت های نمایشی، استفاده از خاطره گویی، سپردن نقش به دانش آموز و سپس واگذاری مسئولیت هدایت نمایش کلاسی به او بود. تحلیل داده ها نشان داد که این رویکرد، نه تنها موجب کاهش رفتارهای ناسازگار و بهبود تمرکز زهرا شد، بلکه عزت نفس، انگیزه یادگیری، تعاملات اجتماعی و در نهایت جایگاه آموزشی او را نیز بهبود بخشید.این تجربه تاکید می کند که استفاده آگاهانه از روش های هنری در آموزش، به ویژه در کلاس های با تنوع رفتاری بالا، می تواند راهی موثر برای شناخت، حمایت و توانمندسازی دانش آموزانی باشد که در نگاه نخست، فقط «مشکل ساز» به نظر می رسند.

کلیدواژه ها:

روایت پژوهی ، آموزش خلاق ، نمایش در آموزش ، دانش آموز خاص ، توانمندسازی روانی اجتماعی