خودباوری تحصیلی و نقش آن در کاهش اختلالات رفتاری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی خودباوری تحصیلی و نقش آن در کاهش اختلالات رفتاری دانش آموزان انجام شد. خودباوری تحصیلی به عنوان یکی از سازه های مهم روان شناسی تربیتی، بیانگر باور دانش آموز نسبت به توانایی های خود در انجام موفقیت آمیز فعالیت های آموزشی است و می تواند بر انگیزش، عملکرد تحصیلی و نحوه سازگاری رفتاری او تاثیرگذار باشد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، مروری تحلیلی بوده و داده های آن از طریق مطالعه و تحلیل منابع علمی مرتبط با خودباوری تحصیلی، انگیزش یادگیری، سلامت روان و اختلالات رفتاری گردآوری شده است.یافته ها نشان داد که میان سطح خودباوری تحصیلی و میزان بروز رفتارهای ناسازگار رابطه ای معنادار وجود دارد؛ به گونه ای که دانش آموزان دارای خودباوری بالاتر، از انگیزش بیشتر، مسئولیت پذیری بالاتر و سازگاری رفتاری مطلوب تری برخوردارند و کمتر دچار رفتارهایی مانند پرخاشگری، بی نظمی، اجتناب از تکالیف و کناره گیری اجتماعی می شوند. همچنین نتایج بیانگر آن است که محیط های آموزشی حمایتگر، شیوه های تدریس فعال، بازخوردهای مثبت معلمان و حمایت خانواده نقش مهمی در تقویت خودباوری تحصیلی و پیشگیری از مشکلات رفتاری دارند.در مجموع، تقویت خودباوری تحصیلی می تواند به عنوان راهبردی موثر در ارتقاء سلامت روان، افزایش انگیزش یادگیری و کاهش اختلالات رفتاری دانش آموزان مورد توجه قرار گیرد. بنابراین، توجه به این سازه در برنامه ریزی های آموزشی و تربیتی، گامی اساسی در جهت بهبود کیفیت آموزش و پرورش و پرورش دانش آموزانی خودباور، سازگار و مسئولیت پذیر محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

خودباوری تحصیلی ، اختلالات رفتاری ، انگیزش تحصیلی ، سلامت روان ، سازگاری رفتاری ، دانش آموزان.