پیش بینی رضایت زناشویی بر اساس انعطاف پذیری روانشناختی و نقش میانجی هوش هیجانی

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی رضایت زناشویی بر اساس انعطاف پذیری روانشناختی و نقش میانجی هوش هیجانی انجام شد. این پژوهش به لحاظ روش پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع تحلیل مسیر می باشد. جامعه آماری شامل تمام زوجین مراجعه کننده به کلینیک های روانشناسی و مراکز مشاوره قوه قضاییه شهر شیراز در سال ۱۴۰۳ به تعداد ۴۸۰ نفر می باشد. در این پژوهش حجم نمونه با روش نمونه گیری هدفمند و جامعه مورد نظر و جدول انتخاب حجم نمونه مورگان ۲۱۴ نفر انتخاب شد. برای گردآوری داده های پژوهش از پرسشنامه های رضایت زناشویی انریچ (۱۹۹۸)، پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندر وال (۲۰۱۰) و پرسشنامه هوش هیجانی بار- آن (۱۹۸۰) بود. داده ها بوسیله نرم افزار ۲۶SPSS و لیزرل ۸.۸۰ و با استفاده از ضریب رگرسیون و تحلیل مسیر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاکی از آن بود که هوش هیجانی نقش واسطه ای معناداری در پیش بینی رضایت زناشویی بر اساس انعطاف پذیری روانشناختی ایفا می کند. همچنین نتایج حاکی از آن است رضایت زناشویی از طریق هوش هیجانی (۳۱/۰=β) و انعطاف پذیری (۳۴/۰=β) ثابل پیش بینی بود.

کلیدواژه ها:

رضایت زناشویی ، انعطاف پذیری روانشناختی ، هوش هیجانی