نقش هوش هیجانی معلم در ایجاد محیط یادگیری مثبت و کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان

هوش هیجانی (EQ) به عنوان توانایی درک، مدیریت و استفاده موثر از هیجانات، نقشی کلیدی در تعاملات انسانی، به ویژه در محیط های آموزشی ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر هوش هیجانی معلمان بر ایجاد محیط یادگیری مثبت و کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان انجام شده است. معلمان با هوش هیجانی بالا قادرند محیطی حمایتگر، امن و دلپذیر در کلاس درس ایجاد کنند که این امر، خود به کاهش بروز رفتارهای نامطلوب دانش آموزان و افزایش انگیزه یادگیری آنان کمک می کند. در این پژوهش، هوش هیجانی معلم به عنوان متغیر پیش بین، محیط یادگیری مثبت به عنوان متغیر میانجی و مشکلات رفتاری دانش آموزان به عنوان متغیر پیامد در نظر گرفته شده اند. یافته های پژوهش های پیشین حاکی از آن است که معلمان با هوش هیجانی بالا در مدیریت تعارضات کلاسی، برقراری ارتباط موثر با دانش آموزان، درک نیازهای هیجانی آنان و ارائه بازخوردهای سازنده، موفق تر عمل می کنند (محمدی و احمدی، ۱۳۹۹؛ حسینی و رضایی، ۱۴۰۰). این توانایی ها به ایجاد فضایی کمک می کند که در آن دانش آموزان احساس ارزشمندی، امنیت و تعلق خاطر بیشتری داشته باشند و کمتر به بروز رفتارهای پرخاشگرانه، اضطراب یا بی انگیزگی روی آورند. از سوی دیگر، مشکلات رفتاری دانش آموزان، از جمله عدم توجه، پرخاشگری، اضطراب و فقدان انگیزه، می تواند محیط یادگیری را مختل کرده و روند آموزش را با چالش جدی مواجه سازد. بر این اساس، این پژوهش تلاش دارد تا با تحلیل تجربی، میزان اثربخشی هوش هیجانی معلم را در تعدیل این چالش ها بسنجد. نتایج حاصل از این پژوهش می تواند راهنمای ارزشمندی برای برنامه ریزان آموزشی، مدیران مدارس و خود معلمان در جهت ارتقای کیفیت محیط یادگیری و بهبود رفتارهای دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی معلم ، محیط یادگیری مثبت ، مشکلات رفتاری دانش آموزان ، تاب آوری هیجانی