نقش سبک های رهبری مدیران مدارس در ارتقای کیفیت آموزشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سبک های رهبری مدیران مدارس در ارتقای کیفیت آموزشی انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی و از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی معلمان مدارس متوسطه دوم شهر تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۳۵۰ نفر با روش نمونه گیری طبقه ای نسبتی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های رهبری (باس و آوولیو، ۲۰۰۰) با سه سبک تحول آفرین، تبادلی و عدم مداخله، و پرسشنامه کیفیت آموزشی (محقق ساخته بر اساس مولفه های تدریس اثربخش، جو یادگیری و ارزشیابی کیفی) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری با نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که سبک رهبری تحول آفرین تاثیر مستقیم مثبت و معناداری بر کیفیت آموزشی دارد (۰٫۵۴=β)، در حالی که سبک تبادلی تاثیر مستقیم مثبت ولی ضعیف تری دارد (۰٫۲۳=β) و سبک عدم مداخله تاثیر مستقیم منفی و معناداری بر کیفیت آموزشی نشان داد (۰٫۲۸- =β). همچنین مدل ساختاری پژوهش از برازش مناسبی برخوردار بود (۰٫۹۴=CFI، ۰٫۰۵=RMSEA). نتایج این پژوهش بر ضرورت انتخاب و آموزش مدیران با سبک رهبری تحول آفرین به منظور ارتقای کیفیت آموزشی در مدارس تاکید دارد و نشان می دهد که سبک های منفعل و عدم مداخله می توانند آسیب های جدی به فرآیند یاددهی-یادگیری وارد کنند.

کلیدواژه ها:

سبک های رهبری ، کیفیت آموزشی ، مدیران مدارس ، رهبری تحول آفرین.