رابطه حمایت معلم و انگیزش تحصیلی در دانش آموزان با میانجی گری احساس تعلق به مدرسه

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه حمایت معلم با انگیزش تحصیلی و نقش میانجی احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان پایه های هشتم و نهم شهرستان خلیل آباد انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی- همبستگی با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری بود و جامعه آماری آن شامل ۱۱۸۰ دانش آموز دختر و پسر مدارس دولتی و غیردولتی این شهرستان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش ۳۰۰ نفر تعیین شد که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب گردیدند. معیارهای ورود شامل اشتغال به تحصیل در پایه های یادشده، حضور فعال در کلاس و تکمیل داوطلبانه پرسشنامه ها پس از رضایت آگاهانه بود، در حالی که معیارهای خروج عبارت بودند از پاسخ دهی ناقص، پاسخ های مخدوش یا عدم تمایل به ادامه همکاری.داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد جمع آوری شد: پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۱)، پرسشنامه احساس تعلق به مدرسه بری و همکاران (۲۰۰۴)، و پرسشنامه حمایت معلم متنی، مک وایرتر و اونیل (۲۰۰۸). پایایی ابزارها با آلفای کرونباخ به ترتیب ۹۰/۰، ۸۸/۰ و ۸۲/۰ تایید شد. اجرای پژوهش به صورت حضوری و مجازی انجام گرفت و اصول اخلاقی مانند محرمانگی، داوطلبانه بودن و عدم ثبت هویت رعایت گردید.تحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS ۲۳ و PLS ۳ نشان داد که بین حمایت معلم و انگیزش تحصیلی رابطه مثبت و معنادار، بین حمایت معلم و احساس تعلق به مدرسه رابطه مثبت و معنادار، و بین احساس تعلق به مدرسه و انگیزش تحصیلی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (p<۰/۰۵). همچنین، احساس تعلق به مدرسه نقش میانجی معنادار در این رابطه ایفا می کند، که با شاخص های برازش مدل و آزمون های سوبل و بوت استراپ تایید شد.یافته ها حاکی از آن است که حمایت معلم از طریق افزایش احساس تعلق به مدرسه، انگیزش تحصیلی را در دانش آموزان تقویت می کند. این نتایج بر لزوم مداخلات پیشگیرانه مانند آموزش مهارت های حمایتی به معلمان، برنامه های تقویت تعلق مدرسه ای و غربالگری زودهنگام تاکید دارد تا از افت تحصیلی و پیامدهای روانی در دانش آموزان جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

حمایت معلم ، انگیزش تحصیلی ، احساس تعلق به مدرسه ، دانش آموزان