رابطه بین کودک آزاری والدین با اختلالات روان تنی و نقش میانجی عزت نفس در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه کودک آزاری والدین با اختلالات روان تنی و نقش میانجی عزت نفس در دانش آموزان پایه های هشتم و نهم شهرستان خلیل آباد انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی- همبستگی با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری بود و جامعه آماری آن شامل ۱۱۸۰ دانش آموز دختر و پسر مدارس دولتی و غیردولتی این شهرستان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش۳۰۰ نفر تعیین شد که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب گردیدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های عزت نفس کوپراسمیت (۱۹۶۷)، پرسشنامه علائم جسمانی۱۵ PHQ- (کروئنک و همکاران، ۲۰۰۲) و پرسشنامه کودک آزاری محمدخانی (۲۰۰۳) گردآوری شد. تحلیل داده ها با نرم افزارهای۲۶ SPSS-و۲۲ AMOS- نشان داد که بین کودک آزاری والدین و اختلالات روان تنی رابطه مثبت و معنادار، بین کودک آزاری و عزت نفس رابطه منفی و معنادار، و بین عزت نفس و اختلالات روان تنی رابطه منفی و معنادار وجود دارد (p<۰/۰۵). همچنین، عزت نفس نقش میانجی معنادار در این رابطه ایفا می کند، که با شاخص های برازش مدل و آزمون های سوبل و بوت استراپ تایید شد. یافته ها حاکی از آن است که کودک آزاری والدین از طریق کاهش عزت نفس، خطر ابتلا به اختلالات روان تنی را افزایش می دهد. این نتایج بر لزوم مداخلات پیشگیرانه مانند آموزش فرزندپروری به والدین، برنامه های تقویت عزت نفس در مدارس و غربالگری زودهنگام تاکید دارد تا از پیامدهای جسمانی-روانی در دانش آموزان جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

کودک آزاری والدین ، اختلالات روان تنی ، عزت نفس ، دانش آموزان