بررسی اثربخشی تدریس به شیوه سازنده گرایی بر اشتیاق تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی ناحیه ۲ شیراز

هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی تدریس به شیوه سازنده گرایی بر اشتیاق تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر شیراز بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با یک گروه کنترل و گروه آزمایش بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر ناحیه ۲ شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۴بود. تعداد نمونه پژوهش ۳۰ نفر از دانش آموزان مدرسه دکترمحمود حسابی ۲ بود که به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵) نفر و گروه کنترل (۱۵) نفر با لحاظ ملاک های ورود به پژوهش جایگزین شد. گروه آزمایش ۱۰ جلسه ۵۰ دقیقه ای تدریس به شیوه سازنده گرایی گذراندند و گروه کنترل فقط تدریس به شیوه معمولی را گذراندند. هر دو گروه قبل و بعد از اجرای مداخله اقدام به تکمیل پرسشنامه اشتیاق تحصیلی ویگا (۲۰۱۶) پرداختند. تجزیه و تحلیل داده ها بوسیله آزمون های توصیفی و تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی به کمک نرم افزار spss ویراست بیست و ششم در سطح معنی داری (۰۵/۰≥p) انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که تاثیر تدریس به شیوه سازنده گرایی بر اشتیاق تحصیلی دانش آموزان اثربخش است (۰۵/۰≥p). همچنین، آزمون تحلیل کواریانس نشان داد که میانگین نمره های افراد در متغیرهای پژوهش در دانش آموزانی که پروتکل را دریافت کرده اند در مقایسه با افرادی که آموزشی را دریافت ننموده اند، بالاتر است.

کلیدواژه ها:

تدریس به شیوه سازنده گرایی ، اشتیاق تحصیلی ، دانش آموزان