نقش کمال گرایی والدین و خودشکوفایی با سازگاری دانش آموزان ابتدایی

سازگاری عاطفی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان به ویژه در دوره ابتدایی، از مولفه های اساسی سلامت روان و موفقیت تحصیلی آنان به شمار می آید و تحت تاثیر عوامل فردی، خانوادگی و محیطی متعددی قرار دارد. در این میان، ویژگی های شخصیتی والدین و نیازهای عالی روان شناختی دانش آموزان می توانند نقش تعیین کننده ای در میزان سازگاری آنان ایفا کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش کمال گرایی والدین و خودشکوفایی در سازگاری دانش آموزان ابتدایی و با رویکرد مروری و کتابخانه ای انجام شده است. بدین منظور، پژوهش های مرتبط با متغیرهای کمال گرایی والدین، خودشکوفایی و سازگاری مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. نتایج مطالعات نشان داد که کمال گرایی والدین دارای ابعاد سازش یافته و سازش نایافته است که هر یک پیامدهای متفاوتی بر سازگاری دانش آموزان دارند؛ به گونه ای که کمال گرایی سازش یافته با افزایش سازگاری اجتماعی، عاطفی و تحصیلی همراه است، در حالی که کمال گرایی سازش نایافته با افزایش اضطراب، کاهش عزت نفس و بروز ناسازگاری در دانش آموزان ارتباط معناداری دارد. همچنین یافته ها حاکی از آن است که خودشکوفایی با توانایی مقابله موثر با استرس ها، برقراری روابط اجتماعی سالم و سازگاری بهتر با محیط های آموزشی رابطه مثبت دارد. نتایج این پژوهش بر ضرورت توجه به آموزش والدین، اصلاح سبک های فرزندپروری و فراهم سازی بسترهای حمایتی برای رشد خودشکوفایی دانش آموزان تاکید می کند. در مجموع، اتخاذ رویکردی جامع و هماهنگ میان خانواده، مدرسه و نظام آموزشی می تواند نقش موثری در ارتقای سازگاری دانش آموزان و پیشگیری از مشکلات هیجانی، اجتماعی و تحصیلی ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

کمال گرایی والدین ، خودشکوفایی ، سازگاری ، دانش آموزان ابتدایی ، شیوه های فرزندپروری.