اثربخشی آموزش مبتنی بر طرحواره درمانی بر کاهش انزوای اجتماعی دانش آموزان

این پژوهش به بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر طرح واره درمانی بر انزوای اجتماعی دانش آموزان پرداخته است. جامعه آماری تحقیق حاضر کلیه دانش آموزان دوره متوسطه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ شهر مشهد بودند، از این جامعه نمونه ای به حجم ۳۰ نفر با استفاده از روش داوطلبانه مبتنی بر هدف انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای مورد استفاده عبارت بودند از: مقیاس انزوای اجتماعی راسل بود که بر روی آنان اجرا و داده های به دست آمده در بخش استنباطی با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره آنالیز گردید. یافته های این پژوهش نشان داد که آموزش مبتنی بر طرحواره درمانی به شیوه گروهی بر کاهش انزوای اجتماعی تاثیر مثبت و معناداری دارد. (۰۵/۰< P) لذا فرضیه مورد تایید قرار گرفتند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر طرحواره درمانی ، انزوای اجتماعی