تاثیر آموزش دستور زبان عربی به روش نوین بر درک مطلب متون ادبی کلاسیک

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش دستور زبان عربی به روش های نوین (ارتباطی، وظیفه محور و اکتشافی) بر درک مطلب متون ادبی کلاسیک عربی (شعر جاهلی، نثر کهن و مقامات) در میان دانشجویان رشته زبان و ادبیات عربی است. آموزش سنتی دستور عربی که عمدتا مبتنی بر حفظ قواعد، صرف ونحو انتزاعی و تجزیه وتحلیل سطحی جملات است، نتوانسته است توانایی یادگیرندگان را در درک عمیق متون اصیل ادبی ارتقا دهد. این پژوهش با روش مروری کتابخانه ای و تحلیل انتقادی پیشینه ی پژوهشی، به تبیین مبانی نظری روش های نوین، ناکارآمدی های روش های سنتی، و رابطه ی میان دانش دستوری کاربردی و درک مطلب متون کلاسیک می پردازد. یافته های پژوهش های تجربی داخلی و خارجی نشان می دهد که آموزش دستور در بافت ، با تاکید بر نقش های معنایی و کاربردشناختی، و از طریق انجام وظایف ارتباطی واقعی، به طور معناداری درک مطلب متون کلاسیک را بهبود می بخشد. چالش های اصلی پیاده سازی این روش در نظام آموزشی سنتی ایران شامل کمبود منابع آموزشی مناسب بافت محور، ضعف دانش روش شناختی مدرسان، و غلبه رویکرد امتحانات پایانی مبتنی بر حافظه است. در پایان، توصیه هایی از جمله بازطراحی سرفصل های دانشگاهی، تالیف کتب درسی مبتنی بر روش وظیفه محور، و برگزاری دوره های ضمن خدمت برای مدرسان ارائه شده است. نتیجه گیری جامع نشان می دهد که تغییر پارادایم آموزش دستور عربی از روش سنتی به روش های نوین، یک ضرورت اجتناب ناپذیر برای تحقق درک مطلب اصیل و عمیق متون ادبی کلاسیک است.

کلیدواژه ها:

آموزش دستور زبان عربی ، روش های نوین آموزش ، درک مطلب متون کلاسیک ، رویکرد ارتباطی ، متون ادبی عربی