تبیین ارتباط میان بیکاری، استرس اجتماعی و گرایش به رفتارهای پرخطر در جوانان شهر میاندوآب

پدیده بیکاری جوانان از مهم ترین مسائل اجتماعی و اقتصادی جوامع معاصر به شمار می رود که می تواند پیامدهای گسترده ای در حوزه های روانی و اجتماعی به همراه داشته باشد. یکی از پیامدهای مهم بیکاری، افزایش فشارها و تنش های اجتماعی است که در برخی موارد می تواند زمینه ساز گرایش به رفتارهای پرخطر در میان جوانان شود. هدف این پژوهش تبیین ارتباط میان بیکاری، استرس اجتماعی و گرایش به رفتارهای پرخطر در میان جوانان شهر میاندوآب است. پژوهش حاضر با رویکرد کمی و به روش توصیفی–تحلیلی انجام شده است. جامعه آماری شامل جوانان ۱۸ تا ۳۵ ساله شهر میاندوآب بوده و نمونه ای به حجم ۳۸۴ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شده است. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای شامل سه بخش بیکاری، استرس اجتماعی و رفتارهای پرخطر بود که روایی آن از طریق نظر خبرگان و تحلیل عاملی و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ مورد تایید قرار گرفت. داده های پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS و با بهره گیری از آزمون های همبستگی پیرسون، رگرسیون چندمتغیره و تحلیل مسیر مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که بین بیکاری و استرس اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و افزایش تجربه بیکاری با افزایش سطح استرس اجتماعی در میان جوانان همراه است. همچنین، استرس اجتماعی رابطه مثبت و معناداری با گرایش به رفتارهای پرخطر دارد. علاوه بر این، نتایج تحلیل مسیر نشان داد که استرس اجتماعی نقش میانجی در رابطه میان بیکاری و رفتارهای پرخطر ایفا می کند. به طور کلی، یافته ها نشان می دهد که فشارهای اقتصادی و اجتماعی ناشی از بیکاری می تواند از طریق افزایش تنش های اجتماعی، احتمال بروز رفتارهای پرخطر در میان جوانان را افزایش دهد. این نتایج بر ضرورت توجه به سیاست های اشتغال زایی، تقویت حمایت های اجتماعی و طراحی برنامه های پیشگیرانه در حوزه سلامت اجتماعی جوانان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بیکاری ، استرس اجتماعی ، رفتارهای پرخطر ، جوانان ، شهر میاندوآب