بررسی عوامل موثر در ماندگاری پزشکان شاغل در برنامه پزشک خانواده روستایی در دانشگاه علوم پزشکی گلستان در سال ۱۴۰۲

مقدمه و هدف: پزشک خانواده به عنوان نیروی محوری تیم سلامت، نقش کلیدی در اجرای این برنامه دارد. بااین حال، ماندگاری پایین وی در مناطق روستایی، با هدف اصلی برنامه که ایجاد ارتباط مستمر با جمعیت تحت پوشش است، در تناقض می باشد. این مطالعه با هدف تعیین عوامل موثر در ماندگاری پزشکان خانواده در دانشگاه علوم پزشکی گلستان در سال ۱۴۰۲ انجام شد. روش کار: این مطالعه توصیفی تحلیلی از نوع مقطعی بود که در مراکز خدمات جامع سلامت روستایی دانشگاه علوم پزشکی گلستان در سال ۱۴۰۲ انجام شد. ۱۳۹ نفر از پزشکان خانواده روستایی (رسمی، قراردادی و طرحی) شاغل در این مراکز به صورت سرشماری در مطالعه شرکت نمودند. پس از اخذ کد اخلاق، داده ها به وسیله پرسش نامه محقق ساخته عوامل موثر در ماندگاری پزشکان خانواده جمع آوری شده و با کمک روش های آمار توصیفی و آزمون های ضریب همبستگی اسپیرمن، من ویتنی و کروسکال والیس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ و سطح معنی داری ۰/۰۵ مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها:  میانگین سنی شرکت کنندگان، ۱۰/۶۳±۳۵/۷۸ سال بود. ۶۰/۴ درصد از پزشکان خانواده زن و بقیه مرد بودند. بیشترین نمره به ترتیب مربوط به بعد محیطی ۰/۷۹±۳/۴۹ ، فردی ۰/۵۷±۲/۹۷ و سپس بعد سازمانی ۱/۰۶±۲/۷۹ بوده است. جنس افراد با بعد سازمانی (۰/۰۳۶=P)، وضعیت تاهل با بعد فردی (۰/۰۰۶=P) و وضعیت بیتوته با بعد محیطی ارتباط معنی داری داشت (۰/۰۲۶=P). نتیجه گیری: باتوجه به اینکه عوامل محیطی بیشترین نقش در ماندگاری پزشکان خانواده داشتند، تمرکز سیاست گذاران بر بهبود زیرساخت های فیزیکی مراکز، تقویت تعاملات تیمی و بازنگری در شرح وظایف پزشکان می تواند به کاهش نرخ ترک خدمت و افزایش پایداری برنامه پزشک خانواده در مناطق روستایی منجر شود.

کلیدواژه ها:

Durability ، Family physician ، Rural family physician ، Health service comprehensive Center ، Health services accessibility ، ماندگاری ، پزشک خانواده ، پزشک خانواده روستایی ، مرکز خدمات جامع سلامت ، دسترسی به خدمات پزشکی