تاثیر روش تدریس «مشارکت گروهی» بر علاقه مندی دانش آموزان پایه چهارم در درس هدیه های آسمانی

علاقه مندی دانش آموزان به درس «هدیه های آسمانی» در پایه چهارم دبستان، یکی از پیش نیازهای مهم برای یادگیری عمیق، پذیرش درونی ارزش های دینی، و شکل گیری نگرش های پایدار اخلاقی–معنوی است. با این حال، گزارش های میدانی معلمان و برخی مطالعات مرتبط با آموزش دینی نشان می دهد که شیوه های معلم محور (از جمله سخنرانی طولانی و پرسش وپاسخ محدود) می تواند به کاهش درگیری شناختی و هیجانی دانش آموزان، افت انگیزش، و سطحی شدن یادگیری بینجامد. در مقابل، «یادگیری مشارکتی/مشارکت گروهی» به عنوان خانواده ای از روش های فعال یاددهی–یادگیری، با تکیه بر تعامل سازنده، مسئولیت پذیری فردی در دل هدف مشترک، و پردازش گروهی، ظرفیت بالایی برای تحریک و تداوم علاقه مندی دارد. این مقاله با رویکرد مروری–تحلیلی و نیز طراحی یک الگوی پژوهشی شبه آزمایشی برای کلاس چهارم ابتدایی، سازوکارهای اثرگذاری مشارکت گروهی بر علاقه مندی به درس هدیه های آسمانی را تبیین می کند. در بخش پیشینه، شواهد داخلی و خارجی نشان می دهد یادگیری مشارکتی می تواند نگرش و انگیزش تحصیلی را بهبود دهد و در بسیاری از مطالعات، نسبت به روش های سنتی اثربخش تر گزارش شده است. همچنین بر اساس نظریه خودتعیین گری (نیازهای شایستگی، خودمختاری و ارتباط) و مدل چهارمرحله ای رشد علاقه (علاقه موقعیتی برانگیخته و پایدار، علاقه فردی نوظهور و تثبیت شده)، توضیح داده می شود که چگونه فعالیت های گروهی ساختاریافته در درس هدیه های آسمانی (مانند بحث گروهی هدایت شده، جیگ ساو در داستان های قرآنی–اخلاقی، بازی نقش، و پروژه های کوچک خدمت رسانی) می تواند علاقه موقعیتی را فعال و به تدریج به علاقه فردی تبدیل کند. در پایان، ضمن ارائه پیشنهادهای اجرایی برای معلمان و طراحان آموزشی، الزامات موفقیت این روش (آموزش مهارت های کارگروهی، ارزشیابی فرایندی، و طراحی تکلیف های معنادار متناسب با سن) جمع بندی می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، مشارکت گروهی ، علاقه مندی تحصیلی ، هدیه های آسمانی ، پایه چهارم ابتدایی ، آموزش دینی ، انگیزش درونی