اثربخشی آموزش مهارت های خودکنترلی بر هراس تحصیلی و احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان پسر پایه هفتم شهرستان منوجان

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش راهبردهای خودکنترلی بر افزایش احساس تعلق به مدرسه و کاهش هراس تحصیلی در میان دانش آموزان پسر پایه هفتم شهرستان منوجان انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل و جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر پایه هفتم شهرستان منوجان در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ (۳۲۰ نفر) بود که از میان آنان ۴۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) قرار گرفتند. ابزارهای گردآوری داده ها، پرسشنامه احساس تعلق به مدرسه (SSCS) بری، بتی و وات (۲۰۰۴) و مقیاس افسردگی، اضطراب و هراس (DASS) لاویبوند و لاویبوند (۱۹۹۵) بود. برنامه مداخله ای آموزش خودکنترلی بر اساس برنامه هندرسون و میلستین، کروتز و انستیتوی پژوهش (۲۰۰۶) در ۱۲ جلسه برای گروه آزمایش اجرا شد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۳ و آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که آموزش راهبردهای خودکنترلی بر افزایش معنادار احساس تعلق به مدرسه (p<۰.۰۰۱) و کاهش معنادار هراس تحصیلی (p<۰.۰۰۱) در دانش آموزان پسر پایه هفتم تاثیر داشته است. این یافته ها اهمیت نقش مداخلات مبتنی بر مهارت های خودکنترلی در بهبود سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان را برجسته می سازد و پیشنهاد می شود این برنامه ها به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از برنامه های آموزشی و پرورشی مدارس مورد توجه قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

مهارت خودکنترلی ، هراس تحصیلی ، احساس تعلق به مدرسه ، دانش آموزان پسر ، پایه هفتم ، منوجان.