اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر خودکارآمدی، استرس شغلی و انگیزش شغلی کارکنان مخابرات شهر قائم شهر

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر خودکارآمدی، استرس شغلی و انگیزش شغلی کارکنان مخابرات شهر قائم شهر بوده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ شیوه جمع آوری داده ها و تحلیل آن ها، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه پژوهش حاضر شامل کلیه کارمندان مخابرات شهر قائمشهر به تعداد ۱۱۵ نفر بودند. نمونه آماری به صورت غیرتصادفی هدفمند انتخاب شدند. حجم نمونه ۳۰ نفر در نظر گرفته شد که به صورت تصادفی به دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات در پژوهش حاضر، سه پرسش نامه استاندارد شامل: پرسش نامه خود کارامدی شرر و همکاران (۱۹۸۲)، استرس شغلی فیلیپ ال رایس (۱۹۹۲) و انگیزش شغلی لوداهل (۲۰۰۹) بود. همچنین ضریب پایایی آن ها از طریق ضریب آلفای کرونباخ برای پرسش نامه ها به ترتیب ۰.۸۲، ۰.۷۴، ۰.۹۳ محاسبه شد که نشانگر پایایی مناسب این پرسش نامه می باشد. تجزیه وتحلیل داده ها در دو بخش توصیفی (فراوانی، درصد فراوانی، نمودار) و آمار استنباطی (آزمون شاپیرو ویلک، و تحلیل کوواریانس چندمتغیره) به وسیله نرم افزار SPSS۲۲ انجام شده است. نتایج نشان داد که آموزش خودشفقت ورزی بر مولفه های خودکارآمدی، استرس شغلی و انگیزش شغلی کارکنان در سطح خطای ۰۵/۰ تاثیر معنی داری دارد؛ بنابراین فرضیه اصلی پژوهش تایید می شود. به بیانی دیگر از آموزش خودشفقت ورزی می توان در افزایش خودکارآمدی و انگیزش شغلی و کاهش استرس شغلی کارکنان مخابرات شهر قائم شهر بهره برد.

کلیدواژه ها:

آموزش خودشفقت ورزی ، خودکارآمدی ، استرس شغلی ، انگیزش شغلی.