تاثیر زوج درمانی به روش درمان شناختی-رفتاری بر کاهش هیجانات منفی، رفتارهای خودآسیب زننده و اضطراب جدایی در زوجین در آستانه طلاق

طلاق یکی از وقایع استرس زا و هیجانی زندگی افراد است که با احساسات ناخوشایند، هراس آور و رفتارهای آسیب زننده همراه می باشد. زوجین در آستانه طلاق با مشکلات مختلفی شامل اضطراب جدایی، رفتارهای خودآسیب زننده و هیجانات منفی مواجه هستند که نیازمند مداخلات درمانی موثر می باشند. هدف از این پژوهش بررسی تاثیر زوج درمانی به روش درمان شناختی-رفتاری بر کاهش هیجانات منفی، رفتارهای خودآسیب زننده و اضطراب جدایی در زوجین در آستانه طلاق در شهرستان مشهد بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین در آستانه طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر مشهد در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۲۰ زوج (۴۰ نفر) با روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۰ زوجی آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای زوج درمانی شناختی-رفتاری بر اساس پروتکل اپستین دونالد دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه عاطفه مثبت و منفی واتسون و همکاران (۱۹۸۸)، سیاهه خودگزارشی رفتارهای خودآسیب رسان کلونسکی و گلن (۲۰۰۹)، پرسشنامه اضطراب جدایی بزرگسالان مانی کاواسگار (۲۰۰۳) بود. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره در نرم افزار SPSS-۲۲ انجام شد. نتایج نشان داد که زوج درمانی شناختی-رفتاری به طور معناداری باعث کاهش هیجانات منفی (۲۷ درصد)، رفتارهای خودآسیب زننده (۳۷ درصد) و اضطراب جدایی (۳۱ درصد) در زوجین در آستانه طلاق شد (p<۰/۰۵). این یافته ها اهمیت استفاده از مداخلات شناختی-رفتاری برای بهبود سلامت روان زوجین در معرض خطر طلاق را تایید می کند و پیشنهاد می شود این روش درمانی در مراکز مشاوره برای کاهش آسیب های ناشی از طلاق مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی شناختی-رفتاری ، هیجانات منفی ، رفتارهای خودآسیب زننده ، اضطراب جدایی