نقش واسطه ای روابط همسالان در تاثیر هوش مصنوعی بر مهارت های زندگی دانش آموزان دوره ابتدایی

گسترش روزافزون فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی در محیط های آموزشی، شیوه های یادگیری، تعامل و رشد مهارت های دانش آموزان را دستخوش تغییر کرده است. در دوره ابتدایی که یکی از حساس ترین مراحل رشد شناختی، اجتماعی و عاطفی کودکان محسوب می شود، استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی می تواند فرصت های نوینی برای تقویت مهارت های زندگی فراهم کند. با این حال، تاثیر این فناوری ها تنها به تعامل فردی دانش آموز با فناوری محدود نمی شود و عوامل اجتماعی همچون روابط همسالان نیز می توانند در این فرآیند نقش میانجی ایفا کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه ای روابط همسالان در تاثیر هوش مصنوعی بر مهارت های زندگی دانش آموزان دوره ابتدایی است.پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی و با تمرکز بر ادبیات نظری حوزه فناوری آموزشی، روان شناسی تربیتی و مهارت های زندگی انجام شده است. یافته های نظری نشان می دهد که استفاده هدفمند از ابزارهای هوش مصنوعی در محیط های یادگیری می تواند مهارت هایی نظیر حل مسئله، تفکر انتقادی، تصمیم گیری، خودمدیریتی و ارتباط موثر را در دانش آموزان تقویت کند. با این حال، کیفیت روابط همسالان در کلاس درس و محیط مدرسه نقش مهمی در میزان بهره مندی دانش آموزان از این فناوری ها دارد. تعامل مثبت میان همسالان می تواند موجب یادگیری مشارکتی، تبادل تجربه های یادگیری و افزایش انگیزش تحصیلی شود و در نتیجه تاثیر هوش مصنوعی بر توسعه مهارت های زندگی را تقویت کند. در مقابل، ضعف در روابط اجتماعی میان دانش آموزان ممکن است موجب کاهش مشارکت، انزوای اجتماعی و محدود شدن فرصت های یادگیری تعاملی شود.بر اساس نتایج این بررسی، روابط همسالان به عنوان یک متغیر میانجی مهم می تواند مسیر تاثیرگذاری هوش مصنوعی بر مهارت های زندگی دانش آموزان را تقویت یا تضعیف کند. بنابراین، بهره گیری موثر از فناوری های هوش مصنوعی در مدارس ابتدایی مستلزم توجه همزمان به ابعاد اجتماعی یادگیری و تقویت تعاملات مثبت میان دانش آموزان است. طراحی محیط های یادگیری مبتنی بر همکاری، استفاده از فعالیت های گروهی با پشتیبانی هوش مصنوعی و آموزش مهارت های ارتباطی می تواند نقش مهمی در افزایش اثربخشی این فناوری ها در رشد مهارت های زندگی ایفا کند.