بررسی روش های مدیریت اضطراب و تاب آوری در کلاس های درس برای دانش آموزان دوره متوسطه

اضطراب تحصیلی و کاهش تاب آوری در دانش آموزان دوره متوسطه، به عنوان چالش های بنیادین سلامت روان در سیستم آموزشی ایران، نیازمند مداخلات ساختاریافته و بومی است. این پژوهش با هدف تعیین میزان تاثیرگذاری روش های مدیریت اضطراب بر ارتقای تاب آوری روانی و اجتماعی دانش آموزان متوسطه، با رویکردی نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه شهر [نام شهر] بود که به صورت خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تاب آوری کونور-دیویدسون و مقیاس اضطراب اسپیلبرگر بود. یافته ها نشان داد که آموزش تکنیک های تنفسی، آرام سازی پیشرونده عضلانی و بازسازی شناختی، منجر به کاهش معنادار نشانه های فیزیولوژیک و رفتاری اضطراب (نظیر پرخاشگری و انزوا) و افزایش همزمان مولفه های تاب آوری (شامل خودکارآمدی و تنظیم هیجان) در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است. این نتایج تایید می کند که کلاس درس می تواند بستر موثری برای یادگیری مهارت های خودتنظیمی باشد و مداخلات آموزشی غیرپزشکی، نقش پیشگیرانه ای در کاهش آسیب های روانی-اجتماعی ایفا می کنند. در نهایت، این مطالعه پیشنهاد می کند که ادغام راهبردهای مدیریت استرس در برنامه درسی پرورشی و آموزش معلمان، به عنوان یک ضرورت استراتژیک برای بهبود کیفیت یادگیری و سلامت روان نسل نوجوان در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت اضطراب ، تاب آوری روانی ، سلامت روان دانش آموزان ، آرام سازی پیشرونده ، خودکارآمدی تحصیلی ، تنظیم هیجان ، مداخلات آموزشی