طراحی چارچوب برنامه درسی آینده نگر با محوریت مهارت های کلیدی قرن ۲۱ ،تفکر سیستمی، هوش مصنوعی، تاب آوری

تحولات شتابان علمی، فناوری و اجتماعی قرن بیست ویکم، نظام های آموزشی را با چالش های بنیادینی مواجه ساخته است؛ چالش هایی که بازنگری در برنامه های درسی سنتی و حرکت به سوی الگوهای آینده نگر را به ضرورتی اجتناب ناپذیر تبدیل کرده اند. از یک سو، گسترش فناوری های نوین به ویژه هوش مصنوعی، شیوه های یادگیری، تولید دانش و حل مسئله را دگرگون ساخته و از سوی دیگر، پیچیدگی فزاینده مسائل جهانی، نیاز به مهارت هایی فراتر از دانش محتوایی صرف را برجسته کرده است. در این میان، مهارت های کلیدی قرن بیست ویکم نظیر تفکر سیستمی، سواد و کاربست هوش مصنوعی و تاب آوری فردی و اجتماعی، به عنوان شایستگی های محوری برای زیست موثر در آینده شناخته می شوند.هدف پژوهش حاضر، طراحی چارچوبی مفهومی برای برنامه درسی آینده نگر با محوریت سه مهارت کلیدی تفکر سیستمی، هوش مصنوعی و تاب آوری است. این پژوهش با اتخاذ رویکرد توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از تحلیل منابع علمی، اسناد بالادستی آموزشی و پژوهش های پیشین، تلاش دارد مولفه ها، اصول و الزامات یک برنامه درسی آینده نگر را شناسایی و تبیین کند. تمرکز اصلی پژوهش بر این پرسش است که چگونه می توان با تلفیق این مهارت ها در ساختار برنامه درسی، زمینه ساز پرورش یادگیرندگانی خلاق، سازگار و توانمند در مواجهه با عدم قطعیت های آینده شد.یافته های پژوهش نشان می دهد که برنامه درسی آینده نگر مستلزم عبور از رویکردهای خطی و جزیره ای و حرکت به سوی رویکردی یکپارچه، منعطف و میان رشته ای است.

کلیدواژه ها:

برنامه درسی آینده نگر ، مهارت های قرن بیست ویکم ، تفکر سیستمی ، هوش مصنوعی ، تاب آوری