پارادایم های نوین جهانی در آموزش توسعه پایدار: بررسی ابعاد تربیتی، اجتماعی و فرهنگی در مدارس

پژوهش حاضر با رسالتی واکاوانه و با رویکردی ژرف نگرانه، به تبیین و تحلیل ابعاد چندگانه و درهم تنیده تربیتی، اجتماعی و فرهنگی پدیده آموزش برای توسعه پایدار در نهادهای بنیادین آموزشی، اعم از مدارس مقاطع ابتدایی و متوسطه، اهتمام ورزیده است. در دهه های اخیر، مفهوم پایداری از یک دغدغه صرفا زیست محیطی و اقتصادی، به یک کلان روایت پیچیده و الگوی مسلط جهانی دگردیسی یافته است که تحقق آن منوط به بازتولید ارزش ها و هنجارها در بستر نظام های تعلیم و تربیت می باشد. هدف غایی این پژوهش، کالبدشکافی نقش بی بدیل آموزش رسمی در درونی سازی ضرورت های بوم شناختی و همگام سازی نسل های نوپا با دگرگونی های شگرف معرفت شناختی در سطح بین المللی است. یافته های مستخرج از این مطالعه و بررسی نظام مند نشان می دهد که نهادینه ساختن الگوهای توسعه پایدار، مستلزم عبور قطعی از نظام های آموزشی خطی و مکانیکی و گذار به سوی رویکردهای میان رشته ای، سیستمی و کل نگر می باشد. در این معماری نوین آموزشی، ابعاد تربیتی رسالت پرورش تفکر انتقادی و توان حل مسئله را بر دوش می کشند، ابعاد اجتماعی به مثابه موتور محرک برای خلق سرمایه اجتماعی و مشارکت مدنی عمل می نمایند و ابعاد فرهنگی، بستر لازم را برای بازنگری در الگوهای مصرف گرایانه و تکوین یک جهان بینی مبتنی بر احترام به چرخه حیات و عدالت بین نسلی فراهم می سازند. در نهایت، چنین استنتاج می گردد که تنها از رهگذر پیوند ارگانیک میان این ابعاد سه گانه و ادغام آن ها در تاروپود برنامه های درسی، می توان به تربیت شهروندانی آگاه، مسئولیت پذیر و توانمند برای راهبری جوامع بشری به سوی آینده ای پایدار و تاب آور امید بست.

کلیدواژه ها:

ابعاد تربیتی ، ابعاد اجتماعی ، ابعاد فرهنگی ، توسعه پایدار ، پارادایم های نوین جهانی ، ضرورت های بوم شناختی.