بررسی رابطه سبک های فرزندپروری بر مهارت های مثبت اندیشی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سبک های فرزندپروری بر مهارت های مثبت اندیشی دانش آموزان دوره اول متوسطه انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری مطالعه حاضر شامل کلیه ی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرستان ماهشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. تعداد ۳۷۴ نفر از افراد جامعه ی آماری بر اساس فرمول کوکران و به روش خوشه ای طبقه ای انتخاب شدند. از پرسشنامه سبک های فرزندپروری دیریک و همکاران (۲۰۱۴) و پرسشنامه مهارت های مثبت اندیشی گرین و همکاران (۲۰۰۴) به عنوان ابزار پژوهش استفاده شد. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از بسته آماری برای علوم اجتماعی (SPSS) نسخه ۲۷ انجام گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که بین سبک های فرزندپروری و مهارت های مثبت اندیشی دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد. به طوری که سبک فرزندپروری مقتدرانه با مهارت های مثبت اندیشی رابطه مثبت و معنادار و سبک های فرزندپروری مستبدانه و سهل گیرانه با مهارت های مثبت اندیشی رابطه منفی و معنادار دارند. بنابراین نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات روان شناختی و آموزشی جهت ارتقای مهارت های مثبت اندیشی در دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، مهارت های مثبت اندیشی ، دانش آموزان ، نوجوان